"อาหยางป้า" เจียงหลินหว่านมองทั้งสองคนเดินมา เอ่ยเรียกเสียงหนึ่ง
"หลินหว่าน คนนี้คือพี่สะใภ้อันโหรวของเธอ" อาหยางป้ายิ้มแนะนำ
เจียงหลินหว่านมองหญิงสาวแล้วยิ้มบาง ๆ
กู้อันโหรวเป็นผู้หญิงที่มองแวบแรกดูอ่อนโยน แต่มองละเอียดแล้วหางตาเฉย ๆ กระดกขึ้นเล็กน้อย เพิ่มความงดงามอ่อนหวานที่ซ่อนไว้ไม่อยู่ แม้จะท้องจนท้องยื่นออกมาแล้ว
แต่รูปร่างดี ๆ นั้นก็ยังซ่อนไม่อยู่ ยืนอยู่ตรงนั้นท่วงท่าทุกอย่างเผยเสน่ห์ที่ดึงดูดใจเป็นพิเศษ
"เธอคือหมอเจียงสินะ เมื่อวานฉันเพิ่งมาถึงเกาะก็ได้ยินแม่พูดถึงไม่รู้กี่สิบรอบ ว่าเธอวิชาแพทย์เก่งมาก ฉันนึกว่าเป็นคนแก่ผมขาวเสียอีก"
"ไม่คิดว่าหมอเจียงจะอายุน้อยขนาดนี้" กู้อันโหรวยิ้มช้า ๆ อ่อนโยนปนเย้ายวน มองให้เจียงหลินหว่านชะงักไปเล็กน้อย
"วันนี้เธอหยุดเหรอ?" อาหยางป้าขัดบทกู้อันโหรว แล้วมองเจียงหลินหว่านอย่างสงสัย
เจียงหลินหว่านพยักหน้า
อาหยางป้าร้อง "โอ้ย" ด้วยสีหน้าดีใจ "อย่างนั้นก็ดี หลานชายแก่บอกให้ฉันทำอาหารเย็นวันนี้ ฉลองที่พวกผู้ชายเธอทำงานภารกิจเมื่อไม่กี่วันก่อนได้ผลดี"
"ฉันกำลังกังวลว่าฝีมือทำอาหารฉันไม่ดี ไม่รู้จะทำอะไรดี"
"ถ้าเธอหยุด บ่ายนี้ไปช่วยฉันที่บ้านหน่อยสิ"
เจียงหลินหว่านไม่อยากไปเลยสักนิด แต่ใครจะไปได้ เพราะเป็นภรรยาหัวหน้าของผู้ชายเธอ เธอยิ้มตอบ "ได้เลย ขอแค่อาหยางป่าไม่รังเกียจฝีมือทำอาหารของฉันก็พอ"
"จะรังเกียจอะไร อาหารที่เธอทำครั้งก่อนฉันยังคิดถึงอยู่เลย รสชาติดีจริง ๆ ไม่แพ้ร้านอาหารของรัฐเลยสักนิด"
"เสี่ยวลู่ก็มีวาสนา ได้แต่งงานกับภรรยาที่เก่งขนาดนี้" อาหยางป้าพูดชมทั้งคำพูดทั้งน้ำเสียง