ลู่ฉีเยว่อ่านจดหมายจนจบ กรามของเขาเกร็งแน่น แข็งทื่อ ปลายนิ้วกำกระดาษไว้แน่น
เขาหันไปมองหญิงสาวที่เงียบสงบนั่งอยู่ข้างๆ ดวงตาของเธอหลุบลงต่ำ ความรู้สึกจุกในลำคอพุ่งขึ้นมา เขาดึงเธอเข้ามากอดแน่นขึ้นเล็กน้อยแล้วพูดว่า “คุณปู่มีคนคุ้มกันอยู่ และก็มีคนจับตาดูลู่เฉิงยวี่ด้วย
ดังนั้นเธอไม่ต้องห่วงพ่อ เรื่องนี้ฉันจะบอกพ่อตามความจริง ให้เขาตัดสินใจเอง”
ถ้าคุณปู่ไม่สามารถจัดการอย่างยุติธรรม เขาจะลงมือด้วยตัวเองเพื่อแก้แค้นให้หญิงสาวคนนี้
เจียงหลินหว่านได้ยินดังนั้นก็โล่งใจ เธอกลัวจริงๆ ว่าคนโหดร้ายอย่างลู่เฉิงยวี่ หากถูกบีบจนจนมุมอาจทำร้ายคุณตาหลู่ได้
นึกถึงเฉินหงหยิง เธอมองลู่ฉีเยว่ด้วยขนตายาวที่กระพริบระริก แววตาแฝงความหวาดกลัวเล็กน้อยแล้วถามว่า “เฉินหงหยิงกับลู่เฉิงยวี่ติดต่อกันแล้ว
พวกเขาจะเอาเรื่องของฉันที่นี่ไปแพร่ให้คนอื่นรู้ไหม จะสร้างปัญหาให้เธอไหม”
“ไม่ต้องห่วง เธอขายคนถูกขังไว้แล้ว ข้างในมีคนคอยดูอยู่” ลู่ฉีเยว่ปลอบใจเธอ
“แล้วลู่เฉิงยวี่จะติดต่อคนอื่นอีกไหม?” ดวงตาที่ใสกระจ่างของเจียงหลินหว่านเต็มไปด้วยความระแวดระวัง แทนที่จะให้มีปัจจัยที่ไม่แน่นอนเข้ามาเพิ่ม ก็ใช้นางเฉินหงหยิงเป็นเหยื่อล่อดีกว่า
ลู่ฉีเยว่ขมวดคิ้ว เดาใจเธอออกแล้วจึงพูดว่า “ฉันจะให้คนคอยจับตาดูทุกการเคลื่อนไหวของเฉินหงหยิงอย่างใกล้ชิด ว่าใครไปเยี่ยมเธอบ้าง”
ฝ่ายลู่เฉิงยวี่เขาก็จะหาคนคอยระวังเช่นกัน
ร่างที่ตึงเครียดของเจียงหลินหว่านผ่อนคลายลง เธอยิ้มอย่างซาบซึ้งใจให้ลู่ฉีเยว่ “ขอบคุณพี่ฉีเยว่!”
พูดจบเธอก็หันหลัง เดินกลับบ้าน รอยยิ้มบนใบหน้าถูกแทนที่ด้วยความเกลียดชัง คนที่ทำร้ายพ่อของเธอในชาติก่อน เธอจะไม่ปล่อยใครรอดไปได้แม้แต่คนเดียว