เจียงหลินหว่านรู้สึกเขินอายขึ้นมาทันที ลานบ้านของพวกเขานั้นยังมีห้องว่างอยู่หนึ่งห้อง แต่เธอจะให้ตัวเองแยกห้องนอนกับพี่ฉีเยว่ต่อหน้าซิ่วหว่านได้อย่างไรกัน
อีกทั้งยังไม่มีผ้าห่มสำรองอีกต่างหาก
เธอลูบหัวเล็ก ๆ ของเจียงซิ่วหว่านเบา ๆ "ทำไมล่ะ หนูไม่คิดถึงป้าหรือ?"
"คิดถึงสิคะ แต่ซิ่วหว่านโตแล้ว ตอนอยู่โรงเลี้ยงวัวเราก็ต้องเบียดกันนอน ตอนนี้หนูไม่อยากนอนเตียงเดียวกับใครแล้ว" เจียงซิ่วหว่านพูดอย่างผู้ใหญ่ "หนูควรแยกเตียงตอนเจ็ดขวบแล้ว ซิ่วหว่านแปดขวบแล้วนะคะ"
"งั้นคืนนี้ให้ป้ากับลุงนอนด้วยกันได้ไหม" ลู่ฉีเยว่ย่อตัวลง ใบหน้าไม่ปริปากบอกอะไร ยังคงสงบนิ่งเหมือนเดิม มองเด็กน้อยที่ในใจดีใจไม่รู้เท่าไร
เจียงหลินหว่านอยากพูดอีกสักสองสามประโยค แต่ถูกลู่ฉีเยว่ดึงไปอยู่ตรงหน้า เขาลดเสียงต่ำลง "หรือเธออยากให้ซิ่วหว่านรู้ว่าเราแยกห้องนอนกัน"
"กลับไปแล้วปู่ย่าตายายก็รู้กันหมด ถึงตอนนั้นถ้าปู่รู้ว่าเธอยอมแต่งงานกับฉันเพราะพวกเขา..."
ประโยคที่เหลือไม่ต้องพูดให้จบ เจียงหลินหว่านก็รีบส่ายหน้า เธอยิ้มแล้วสอดแขนเข้ากับแขนของลู่ฉีเยว่ กล่าวลากับเจียงซิ่วหว่าน
ล้างหน้าแปรงฟันง่าย ๆ ก็กลับเข้าห้อง
พอเข้ามาในห้อง เห็นว่าบนเตียงมีผ้าห่มชุดเดียว เจียงหลินหว่านสีหน้าไม่เป็นธรรมชาติเล็กน้อย
"ไม่งั้นฉันนอนพื้นก็ได้" ลู่ฉีเยว่ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดอย่างจงใจ
พื้นเป็นพื้นปูน ต่อให้กวาดเท่าไรก็ยังมีฝุ่นปกคลุมอยู่ชั้นหนึ่ง เจียงหลินหว่านรีบส่ายหน้าปฏิเสธทันที เธอรีบขึ้นเตียงมุดเข้าไปในผ้าห่ม แล้วหยิบหมอนใบหนึ่งมากั้นกลางผ้าห่มบาง ๆ ชี้ไปทางด้านนอก "เราคนละผ้าห่ม ห้ามรุกล้ำเขตกันนะ"