จางต้า-ยาท้องเต็มไปด้วยความโกรธถูกพาตัวไป แต่ในใจมีแต่ความไม่ยอมจำนน ไม่มีความกลัวแม้แต่น้อย
นางรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นชื่ออะไร ครั้งก่อนที่หน้าบ้านของเจียงหลินหว่าน พวกนั้นเรียกผู้หญิงคนนั้นว่าพยาบาลซ่ง
พอถึงหน่วยสืบสวน จางต้า-ยาพูดชื่อพยาบาลซ่งออกไปตรงๆ ซ่งหมานหยูไม่คิดว่าการสืบสวนจะมาถึงตัวเร็วขนาดนี้ แต่ก็ไม่มีความกลัวแม้แต่น้อย พอถึงก็ทำหน้าบริสุทธิ์ใจพูดว่า “ฉันไม่เคยพูดคำพวกนั้นสักคำ
ยายแก่นี่จะนินทาคนอื่นก็ว่าไปอย่าง แต่จะมาป้ายสีฉันได้ยังไง?
ต่อให้ก่อนหน้านี้คนที่อยู่ตรงนั้นก็ไม่ใช่ลูกชายของบ้านแกนะ เป็นสามีฉัน เจียงซวิน อู๊ๆๆ……”
พูดจบซ่งหมานหยูก็ร้องไห้สะอึกสะอื้น “ฉันเป็นแม่ม่ายเลี้ยงลูกคนเดียว ลำบากจะแย่อยู่แล้ว
ยายแก่นี่ยังจะมาป้ายสีฉันอีก ขอให้องค์กรสืบสวนให้กระจ่าง ให้ฉันกับหมอเจียงได้บริสุทธิ์ใจด้วยเถอะ”
ผู้สืบสวนได้ยินคำพูดของซ่งหมานหยู สีหน้าก็เคร่งขรึมลงทันที จะพูดถึงความกล้าหาญในสนามรบของเกาะนี้ ลู่ฉีเยว่ที่หนึ่ง ก็ต้องเป็นเจียงซวินที่สอง
หัวหน้าหนุ่มที่กล้าบุกกล้าชน ถ้าเขายังอยู่ โอกาสเลื่อนตำแหน่งอาจเป็นของเขาจริงๆ ทั้งคู่มีความดีความชอบในสนามรบสูสีกัน แต่ด้วยอาวุโส เจียงซวินอาวุโสกว่าจริงๆ
น่าเสียดายที่ตายตั้งแต่ยังหนุ่ม แต่อย่างน้อยก็ยังดีที่ทิ้งลูกชายไว้ให้ สืบสกุลได้ต่อไป
จางต้า-ยาถึงกับรู้ทันในตอนนี้! นางถูกผู้หญิงแพศยาคนนี้หลอกใช้เป็นตัวตลก
“อีดอก ๆ คำพูดพวกนั้นตอนนั้นแกพูดกับฉันเองนะ แกยังมีสาวสาวคนหนึ่งอยู่ข้างๆ ด้วย”
จางต้า-ยาโกรธจนจะเข้าไปชกต่อย แต่ถูกเจ้าหน้าที่สืบสวนห้ามไว้