หญิงวัยกลางคนหันไปก็สบเข้ากับสายตาเย็นชาของลู่ฉีเยว่ ร่างทั้งร่างแข็งทื่อ ขาทั้งสองข้างสั่นจนควบคุมไม่อยู่ น้ำเสียงพูดก็ติดอ๊ากอักขึ้นมา: “ลู่ ผู้บัญชาการลู่”
“ได้ยินว่าคุณจะหาคนใหม่ให้ภรรยาผม!” ความเย็นยะเยือกรอบตัวลู่ฉีเยว่พลุ่งพล่านขึ้นทันใด หว่างคิ้วปกคลุมไปด้วยความดุร้าย มือที่กำอยู่เพิ่มน้ำหนักขึ้น หญิงวัยกลางคนรู้สึกเหมือนกระดูกจะถูกบีบให้แตก ความเจ็บปวดทำให้น้ำตาเอ่อล้น
“ผู้บัญชาการลู่ เรื่องนี้เป็นความเข้าใจผิดหมด ผมไม่กล้าอีกแล้ว ไม่กล้าอีกจริงๆ ขอร้องล่ะ ปล่อยผมไปเถอะ”
“ไปให้พ้น!” เสียงของลู่ฉีเยว่ปนไปด้วยความโกรธ
เขาก้มมองเจียงหลินหว่าน นึกถึงท่าทางที่เธอออกหน้าแทนเขาเมื่อครู่ มันพุ่งตรงเข้าชนก้นบึ้งหัวใจที่แข็งกระด้างของเขา ชั่วขณะหนึ่งทั้งเจ็บปวดทั้งซาบซึ้ง
บางทีที่ป้าพูดอาจจะถูก ก็ในเมื่อเป็นผู้ชายต้องกล้าลงมือก่อน เผื่อว่าเธอจะคิดเหมือนกับเขาเล่า!
ในเมื่อแต่งงานกับเขาแล้ว ก็อย่าหวังจะหนีไปไหน
“พี่ฉีเยว่ คุณมาทำไม” เจียงหลินหว่านประหลาดใจเล็กน้อย
ตั้งแต่ครั้งนั้นที่ได้สูตรยาไป เขาก็ไม่ได้รับส่งเธอไปทำงานอีกแล้ว คราวนี้คงไม่ใช่ว่ามีอะไรให้ช่วยอีกหรอกนะ
“กลับบ้าน” ลู่ฉีเยว่พูดจบ ฝ่ามือที่อบอุ่นและทรงพลังก็ประกบลงบนมือเรียวบางของเธอ firmly
สัมผัสที่เข้ามากะทันหันทำให้เจียงหลินหว่านตัวเกร็งเล็กน้อย ปลายนิ้วหดงอโดยไม่รู้ตัว อยากจะดึงกลับ
“มีคนมองอยู่ตั้งมาก เธออยากให้ทุกคนคิดว่าเราไม่ลงรอยกันเหรอ” เสียงลู่ฉีเยว่ราบเรียบ แต่ในแววตากลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์