เจียงหลินหว่านมองตามทิศทางที่เฉินซีเหมยชี้ไป สี่ตาประสานกัน หัวใจของนางกระตุกวูบหนึ่ง ไม่มีความยินดีแม้แต่น้อย กลับมีแต่ความขมขื่นและความห่อเหี่ยวพวยพุ่งขึ้นมา
นางเพียงเหลือบมองเขาแวบหนึ่งก็หันกลับไปอย่างเย็นชา แล้วก้มหน้ารักษาคนไข้ต่อ
ลู่ฉีเยว่รู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจ
“เสี่ยวเจียง เธอกลับไปก่อนเถอะ พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่” ผู้อำนวยการเฉินเห็นผู้บัญชาการลู่ก็ดูเวลาแล้ว เขากลัวจริงๆ ว่าจะทำให้หมอเจียงเหนื่อยเกินไปจนตกใจลาออก
“ไม่เป็นไร ฉันกลับพร้อมพวกคุณ” เจียงหลินหว่านส่ายหน้า
ผู้อำนวยการเฉินมองหน้านางที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า แล้วพูดกับทุกคนว่า “วันนี้การตรวจฟรีจบลง พรุ่งนี้เช้าทำต่อ”
ลู่ฉีเยว่มองดูฝูงชนแยกย้ายกันไป พอจะเบียดเข้าไปหาเจียงหลินหว่าน ก็รู้สึกว่ามีคนตบไหล่เขา “ผู้บัญชาการลู่ ภารกิจเร่งด่วน”
“คุณผู้หญิง ปากกาของคุณหล่น” เจียงหลินหว่านได้ยินเสียงก็ย่อตัวลงเก็บปากกา
ลู่ฉีเยว่มองหาตัวเจียงหลินหว่านท่ามกลางผู้คนด้วยสายตากระวนกระวาย แต่ก็ไม่เห็นสักที สุดท้ายก็หมุนตัวแล้วรีบวิ่งกลับกองพัน
เมื่อเจียงหลินหว่านลุกขึ้น ร่างของลู่ฉีเยว่ก็หายไปนานแล้ว นางขมวดคิ้วเล็กน้อย มองหาอยู่รอบๆ ก็ไม่เห็นลู่ฉีเยว่
เฉินซีเหมยเก็บของเสร็จ มองไปรอบๆ ก็ฉงนใจเล็กน้อย “เมื่อกี้ฉันยังเห็นผู้บัญชาการลู่มาหาเธออยู่เลย ทำไมจู่ๆ ก็หายไปได้”
เจียงหลินหว่านส่ายหน้า เตรียมจะจากไปอย่างห่อเหี่ยว จู่ๆ ก็มีเสียงดังขึ้น “ใครคือหมอเจียง สามีของคุณบอกว่าเขามีภารกิจเร่งด่วน ไม่ทันได้บอกคุณก็ไปแล้ว”