ลู่ฉีเยว่หน้าตะลึงไปครู่หนึ่ง ความคิดถูกดึงไปตามคำพูดของเจียงหลินหว่าน เขารีบกินข้าวเที่ยงอย่างรวดเร็ว แล้วมองไปทางเจียงหลินหว่าน: "ฉันกินอิ่มแล้ว จะกลับกองพันก่อน เธอนอนพักผ่อนเถอะ อย่าหักโหมจนเกินไป"
เจียงหลินหว่านมองเขารีบร้อนจากไป ลุกขึ้นเก็บจานชามเตรียมเข้าครัว แต่เหลือบไปเห็นเงาของซ่งหมานหยูที่อยู่นอกประตู
วินาทีต่อมา ลู่ฉีเยว่ก็อุ้มเด็กชายตัวเล็กข้างกายซ่งหมานหยู แล้วทั้งสองเดินเคียงข้างกันจากไปอย่างรวดเร็ว
ที่แท้คำพูดบนโต๊ะอาหารวันนั้นล้วนเป็นเรื่องโกหก พวกเขาคงพูดกันเรื่องแม่หม้ายจึงมีคนนินทามาก พี่ฉีเยว่แต่งงานแล้ว เพื่อชื่อเสียงของพยาบาลซ่ง เขาจึงต้องพูดให้ชัดเจนว่าทั้งสองไม่มีความสัมพันธ์กัน
เจียงหลินหว่านรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างบีบรัดหัวใจแน่นหนา เจ็บปวดและอึดอัดไปหมด
ทั้งที่พี่ฉีเยว่แต่งงานกับเธอเพราะสงสารเธอ และเธอก็เตรียมตัวไว้ว่าจะจากไปทันทีที่รักษาพี่ฉีเยว่หาย แล้วทำไมหัวใจถึงได้เจ็บปวดแบบนี้
พี่ฉีเยว่ช่วยชีวิตเธอไว้ เธอไม่ควรตอบแทนด้วยความแค้น รีบรักษาพี่ฉีเยว่ให้หายเร็ว ๆ แล้วตั้งหลักบนเกาะให้ได้ แล้วปล่อยพี่ฉีเยว่เป็นอิสระ
อีกอย่าง ในชาติก่อน พี่ฉีเยว่เพียงรับเลี้ยงลูกชายของพยาบาลซ่ง แต่ไม่เคยเห็นตัวพยาบาลซ่งคนนี้มาก่อน
น่าจะเป็นเพราะพยาบาลซ่งประสบอุบัติเหตุอะไรสักอย่าง แต่เธอยังสาวขนาดนี้ จะตายไปได้อย่างไร ต่อให้เป็นโรคร้าย ตอนนี้เธอเห็นพยาบาลซ่งแล้ว ควรเตือนสักหน่อย
เจียงหลินหว่านล้างจานชามเสร็จก็กลับเข้าไปในมิติ ค้นหาตามชั้นหนังสือในกระท่อมไม้ จนในที่สุดก็เจอหนังสือเกี่ยวกับเรื่องบุรุษเล่มหนึ่ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความดีใจ นั่งลงในมิติและเริ่มศึกษาอย่างตั้งใจ