เจียงหลินหว่านตัวแข็งทื่อไปทั้งตัว มองลู่ฉีเยว่ด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ เธอฟังผิดไปหรือเปล่า พี่ฉีเยว่จะถามแบบนั้นได้ยังไง?
ไม่ใช่ว่าผู้ชายใส่ใจศักดิ์ศรีของตัวเองมากหรือ พี่ฉีเยว่เพราะได้ยินคนข้างนอกพูดอะไรเข้า เลยรู้สึกไม่สบายใจงั้นหรือ?
ลู่ฉีเยว่เห็นเธอไม่พูดจา กล้ามเนื้อทั่วร่างพลันเกร็ง นิ้วมือกำแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ลมหายใจหนักขึ้นเล็กน้อยแล้วพูดว่า "เธอคิดว่าฉันทำไม่ได้เหรอ ที่จริงเรื่องนั้นฉันไม่มีปัญหาอะไร
แค่มีลูกไม่ได้ ที่เหลือปกติทั้งหมด ไม่ต้องกินอาหารบำรุงพวกนี้ก็ได้"
"พี่ฉีเยว่ไม่ต้องไปสนใจความคิดเห็นของคนอื่น เราป่วยก็รักษา" เจียงหลินหว่านพูดด้วยสีหน้าจริงจัง ไม่เชื่อคำพูดของเขาเลยสักนิด
ลู่ฉีเยว่ไม่พูดพล่ามมาก แขนยาวคว้ารอบเอวเธอ ออกแรงเล็กน้อยก็ดึงคนเข้ามา จับนั่งลงบนตักของตัวเองอย่างมั่นคง
อกหนาแน่นแนบชิดกับเธอ ความร้อนจากร่างกายทะลุเสื้อผ้ามาปะทะ เธอถูกมือแข็งแรงกอดรัดเอวไว้แน่น
เจียงหลินหว่านตัวเกร็งไปทั้งตัว ความสงสัยบนใบหน้าหายไปในพริบตา เหลือเพียงความตื่นตระหนกร้อนผ่าว
เขาซบหน้าลงที่ซอกคอเธอ เสียงทุ้มต่ำแหบพร่า: "คราวนี้ เชื่อหรือยัง?"
คราวนี้ถึงคราวเจียงหลินหว่านใบหน้าแดงก่ำไปทั้งหน้า หูแดงลามไปจนถึงลำคอ
ขนตากระพือถี่ ร่างกายแข็งทื่ออยู่กับที่ ทั้งอับอายทั้งเก้ๆ กังๆ เธอรีบผลักลู่ฉีเยว่ออก
ลุกจากตักเขา ไถลลงมา ยืนขึ้นอย่างรีบร้อน แม้แต่ข้าวก็ไม่ทันกิน พูดตะกุกตะกัก: "ฉัน ฉันอิ่มแล้ว กลับห้องไปนอนก่อนนะ"