“พวกคุณเป็นโรงพยาบาลบ้าอะไรกัน? ภรรยาผมกินข้าวปกติวันละสามมื้อ ไม่เคยกินยาทำแท้งอะไรทั้งนั้น
ผมว่าพวกคุณรักษาภรรยาผมไม่ได้แล้วมั้ง ถึงได้โกหกกันหน้าด้านๆ” ชายคนนั้นจู่ๆ ก็ขึ้นเสียงสูง ใบหน้าเต็มไปด้วยความโมโหและน่าเกลียด ตะโกนโวยวายต่อหน้าทุกคน
หมอหลัวโกรธจนหน้าดำคร่ำเครียด ผู้อำนวยการเฉินรีบเดินเข้ามา แล้วถามหญิงสาวอย่างละเอียด “ก่อนที่คุณจะรู้สึกไม่สบาย คุณกินอะไรไปบ้าง เคยกินของที่มีสีน้ำตาลอ่อนๆ เป็นท่อนๆ ทรงกระบอกยาว ผิวด้านนอกมีรอยขีดๆ ละเอียด...”
“มีค่ะ วันนี้ตอนเที่ยงฉันกินซุป แล้วก็มีสิ่งนั้นอยู่ในนั้น” หญิงสาวเอ่ยด้วยสีหน้าตกใจ ร่างกายสั่นเทิ้มราวกับถูกฟ้าผ่า
มือที่กำขอบโต๊ะสั่นน้อยๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้นจ้องไปที่ชายคนนั้น “แม่คุณเป็นคนลงมือ เธอพูดตลอดว่าลูกคนนี้มาไม่เป็นมงคล อยากให้ฉันทำแท้ง ฮือๆๆ~”
“เป็นไปไม่ได้” ชายที่เมื่อกี้ยังหยิ่งผยอง ตอนนี้ท่าทีแผ่วลงอย่างเห็นได้ชัด สายตาเลี่ยงๆ อย่างรู้สึกผิด
เจียงหลินหว่านเห็นว่าหญิงที่เพิ่งคลอดมีอารมณ์ไม่มั่นคง จึงเข้าไปปลอบ “การแท้งลูกก็เหมือนการอยู่ไฟเดือน ถ้าปรับอารมณ์ไม่ได้ ต่อไปร่างกายจะเสียสมดุล เลือดลมไม่ดี ก็จะมีลูกยากอีก
คุณยังหนุ่ม ดูแลร่างกายก่อนเถอะ อย่าเอาความผิดของคนอื่นมาทำร้ายร่างกายตัวเอง ไม่ว่าจะเรื่องอะไร รอให้ร่างกายแข็งแรงก่อนค่อยว่ากัน”
“ใช่ ใช่ ใช่ ภรรยา เราดูแลร่างกายให้แข็งแรงก่อน ต่อไปยังมีลูกได้อีก”
“มีลูกอีก แม่คุณแค่พูดว่าไม่เป็นมงคล ก็ใจร้ายฆ่าพวกเขาได้ขนาดนี้ ฉันจะกล้ามีลูกกับคุณได้อีกเหรอ”
หญิงสาวกลั้นความโกรธไว้ เช็ดน้ำตาแล้วถาม “คุณหมอ ฉันยังจะมีท้องได้อีกไหม?”
ผู้ใหญ่บอกว่าถ้าท้องแรกทำไม่ดี ต่อไปอาจจะมีลูกไม่ได้เลย เธอจะไม่มีลูกไม่ได้