หม่าอ้ายหัวเห็นประตูเปิดออก สีหน้าเต็มไปด้วยความหงุดหงิด ลู่ฉีเยว่เป็นคนที่หวงภรรยาจริงๆ นี่กลับปล่อยให้ภรรยานอนจนสายขนาดนี้
นางเพิ่งมาถึง ตอนมาถึงเสี่ยวจางก็ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูเหมือนท่อนไม้ พอนางถามถึงได้รู้ว่าเป็นลู่ฉีเยว่สั่งไว้ไม่ให้ปลุกเจียงหลินหว่าน
รอให้นางตื่นแล้วค่อยไปซื้อกับข้าว
ไม่มีใจให้กันยังดีขนาดนี้ ถ้ามีใจให้กันล่ะก็ คงต้องทะนุถนอมจนขึ้นสวรรค์ไปเลย
หม่าอ้ายหัวรู้สึกว่าลู่ฉีเยว่ค่อนข้างดี มีความรับผิดชอบ ถ้าหลานสาวแท้ๆ ของตัวเองแต่งงานไป ชีวิตคงไม่แย่
"นี่มันกี่โมงแล้วเพิ่งจะตื่น ให้เสี่ยวจางรออยู่ตรงนี้ตั้งกว่าชั่วโมง หน้าไปไม่เขินหรือไง"
เจียงหลินหว่านไม่รู้จริงๆ ว่าเสี่ยวจางรอตั้งนาน รู้สึกเกรงใจขึ้นมาทันที ยังไม่ทันได้กินข้าวเช้าก็ต้องตามทั้งสองคนไปจับจ่าย
แต่หม่าอ้ายหัวกลับไม่ยอมปล่อยง่ายๆ "พระอาทิตย์ขึ้นส่องถึงสันหลังแล้วเพิ่งจะลุกจากเตียง ภรรยาใครบนเกาะจะขี้เกียจเท่าเธอ"
"ก็มีแต่ผู้บัญชาการลู่ที่ตามใจเธอ ถ้าแพร่งพรายออกไปคนอื่นเขาจะหัวเราะเยาะเขา เธอทำให้เขาเสียหน้าสิ้นดี!"
"พี่สะใภ้ ผมมาถึงเร็วเกินไปเอง ผู้บัญชาการลู่ต้องฝึกซ้อมเหน็ดเหนื่อย พี่สะใภ้เจียงต้องดูแลตอนกลางคืน พักผ่อนเพิ่มอีกหน่อยก็สมควรแล้ว" เสี่ยวจางเห็นบรรยากาศประหลาดก็รีบช่วยพูด
หม่าอ้ายหัวได้ยินคำนี้กลับเต็มไปด้วยการประชดประชัน "นางจะเหนื่อยอะไรกัน แต่งงานกันมานานแค่ไหนแล้วยังแยกห้องนอนกับผู้บัญชาการลู่ของพวกเธออยู่อีก"