ใครจะรู้ว่าลู่ฉีเยว่กลับออกมาจากห้องอย่างว่าง่าย เรียกเสี่ยวจางมาถามว่า "เป็นอะไรไป ทำไมพี่สะใภ้ถึงได้อารมณ์เสียขนาดนี้"
เสี่ยวจางถูกผู้บัญชาการลู่จ้องจนตัวสั่น จำต้องเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง
ทันทีที่พูดจบ อากาศรอบตัวลู่ฉีเยว่ก็เย็นลงทันที นิ้วมือกำแน่นจนขาวโพลน
"ผู้...ผู้บัญชาการ งั้นผมไปทำงานก่อนนะ" เสี่ยวจางรู้สึกได้ถึงความกดดันจากผู้บังคับบัญชา จึงสั่นเทาด้วยความกลัว
พอเห็นลู่ฉีเยว่พยักหน้า เขาก็โล่งอกวิ่งไปช่วยงานต่อทันที
อาหารเที่ยงแม้เจียงหลินหว่านจะรู้สึกไม่สบายใจ แต่ก็ยังเตรียมอาหารได้อย่างเรียบร้อย
ปูไข่นึ่ง ปลากะพงแดงลวก ซากุ้งผัดซอส ซุปไก่ใส่เก๋ากี้ เนื้อตุ๋นมันฝรั่ง หอยนางรมกระเทียม หมูพริกเขียว...
จัดเต็มสามโต๊ะใหญ่
เกือบเที่ยงครึ่ง แขกก็ทยอยกันมาถึง อาจารย์ของลู่ฉีเยว่พาภรรยามา ผู้ตรวจการก็นำภรรยามา เพื่อนร่วมงานระดับเดียวกันอีกสองคนก็พาลูกเมียมา
ต่อมาก็คือผู้ตรวจการหลี่และหม่า อ้ายฮวา หม่า อ้ายฮวาไม่ได้พาลูกมา แต่กลับพาซ่งหมานหยูและลูกชายของนางมาด้วย
พอเข้าบ้านมาเห็นอาหารบนโต๊ะ หม่า อ้ายฮวาก็อดขมวดคิ้วไม่ได้
"ภรรยาผู้บัญชาการลู่ เธอไม่รู้จักเก็บออมเลยนะ! แค่กินข้าวมื้อหนึ่ง ทำไมต้องทำกับข้าวเนื้อเยอะขนาดนี้"
"ยังจะเอาของทะเลมาเต็มโต๊ะอีก เธอนี่ช่างฟุ่มเฟือยนัก ไม่มีความอดทนต่อความลำบากเลยจริง ๆ! ทำให้ครอบครัวทหารของเราเสียชื่อเสียงไปหมด"
พูดจบ อากาศรอบโต๊ะก็เย็นลงทันที
ภรรยาของผู้บังคับกองพันหยางที่นั่งอยู่ที่หัวโต๊ะค่อย ๆ ขมวดคิ้ว