ไม่ทันไรเจียงหลินหว่านก็ได้ยินเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นของเจียงซิ่วหว่าน ตามด้วยเสียงชายคนหนึ่งด่าทออย่างเหี้ยมเกรียมว่า "ไอ้เด็กเวร เอ็งเงียบไปเลย ถ้าร้องอีกที ฉันจะทำให้เอ็งพูดไม่ได้ไปทั้งชาติ
แม่เอ็งน่ะพาเอ็งไปอยู่สุขสบายต่างหาก ไอ้เด็กเปรตอย่างเอ็งไม่รู้จักดีชั่วเอาเสียเลย"
เสียงนั้นหยาบคายและอำมหิต ฟังแล้วขนลุกไปทั้งตัว เจียงหลินหว่านคล่องแคล่วว่องไว ปีนขึ้นไปบนกำแพงโดยใช้ฟืนที่กองอยู่ข้างกำแพงเป็นบันได
เฉินหงหยิงทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ เหลียวซ้ายแลขวาอย่างระแวง พลางดุด่าเสียงเขียวว่า "ไอ้ลูกไม่มีค่า แม่ไม่ได้อยากให้ลูกไปลำบากกับพ่อลูกนี่นา แค่อยากหาคนดีๆ ให้ลูกเท่านั้น ยังจะร้องไห้ไม่หยุดอีก
รีบๆ หุบปากเสีย อย่าให้คนนอกได้ยินเข้า" เฉินหงหยิงเอ่ยเตือนด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์
ชายคนนั้นไม่คิดว่าผู้หญิงคนนี้จะใจดำถึงเพียงนี้ หัวเราะเบาๆ รีบคว้าผ้าเช็ดปากอุดปากเจียงซิ่วหว่าน แล้วเอาถุงปุ๋ยคลุมทั้งตัว
วินาทีถัดมา ผงบางอย่างก็ปลิวว่อน เฉินหงหยิงกับพวกสูดผงเข้าไปเต็มจมูก พอจะด่าก็ปากค้าง หัวก็เริ่มมึนงง
แล้วทั้งสองคนก็ล้มลงกับพื้น
เจียงหลินหว่านกระโดดลงมาจากกำแพง เดินไปหาเฉินหงหยิงทั้งสองคน เช็คดูว่าแน่นอนแล้วว่าโคม่า เธอรีบหยิบเชือกออกมาจากมิติ แล้วมัดทั้งสองคนแน่นหนา
จากนั้นก็รีบไปหาเจียงซิ่วหว่าน แก้ถุงปุ๋ยออก ก็เห็นเด็กสาวร้องไห้จนตาบวม หายใจไม่ทั่วท้อง
เธอรีบแก้เชือกให้เด็กสาว เจียงซิ่วหว่านพอเห็นป้าตัวเองก็พุ่งเข้าไปกอด ร้องไห้หนักขึ้นกว่าเดิม "ป้าๆ... อึกๆ..."