“ขอบคุณลุงเล็กค่ะ” เจียงหลินหว่านไม่เกรงใจเลยสักนิด ปู่ย่าของนางเพิ่งถูกส่งตัวไป แน่นอนว่าคนที่จ้องจะแย่งทรัพย์สินของนางซึ่งเป็นเด็กกำพร้าคนเดียวนั้นมีไม่น้อย
ถึงจะอยู่ที่นี่ได้ไม่นานนัก แต่วางแผนเผื่อไว้ก็ดี ลุงเล็กอยู่ด้วย พวกนั้นคิดจะลงมือกับนาง ก็ต้องดูหน้าตระกูลลู่กันบ้าง
ลู่ฉีเยว่พานางมาส่งที่หน้าประตู พอไม่มีลู่เฉิงยวี่และพวกแล้ว เขาก็ขมวดคิ้วถามซ้ำอีกครั้ง “เธอแน่ใจนะว่าจะจดทะเบียนกับฉัน การสมรสทหารเมื่อยื่นขอแล้ว ไม่มีทางถอนได้”
“ลุงเล็กไม่อยากแต่งกับฉันเหรอคะ?” น้ำเสียงเจียงหลินหว่านน่าสงสาร “ปู่กับย่าจากไปแล้ว ฉันอยู่บ้านคนเดียว พอตกกลางคืนมีเสียงลมพัดอะไรนิดหน่อย ฉันก็ตกใจจนนอนไม่หลับ…”
“ฉันไม่ได้ไม่อยาก ฉันแค่...กลัวว่าเธอจะเสียใจทีหลัง” ลู่ฉีเยว่พูดได้แค่นั้นก็หยุดไปครู่หนึ่ง
เขากลัวว่าเจียงหลินหว่านจะแต่งกับเขาเพราะอารมณ์ชั่ววูบ แต่การสมรสทหารเมื่อตั้งต้นแล้ว การจะหย่าล่ะก็ยากเย็น
“ฉันไม่เสียใจหรอกค่ะ อยู่ที่นี่ทั้งวันทั้งคืนทั้งกลัว ทั้งกังวล ฉันยอมตามลุงเล็กดีกว่า
ลุงเล็กจะปกป้องฉันใช่ไหมคะ?” เจียงหลินหว่านสูงแค่เมตรกว่าๆ ดวงตาคู่สวยประกายระยับ กระพริบมองเขา
ในสายตาของลู่ฉีเยว่ที่สูงเกือบเมตรเก้า ยิ่งมองก็ยิ่งเหมือนเด็กที่น่าสงสาร เขาอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปลูบหัวนางเบาๆ “ใช่”
ทั้งคู่ต่างก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ลู่ฉีเยว่เพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองทำอะไรลงไป รีบหดมือกลับอย่างรวดเร็ว น้ำเสียงเผลอออกอาการเก้ๆ กังๆ “ฉันกลับก่อนนะ อีกสองวันจะมาหาเธอเพื่อไปจดทะเบียน”
“ค่ะ ลุงเล็กบาย” ใบหน้าเจียงหลินหว่านขึ้นสีระเรื่อ มองแผ่นหลังสูงใหญ่ของเขาลับหายไปแล้วก็ถอนหายใจโล่งอก
วินาทีที่ผลักประตูบ้านเข้าไป รอยเหงาหงอยก็ผุดขึ้นบนใบหน้าเจียงหลินหว่าน แต่ไม่นานนางก็ฮึดสู้ อย่างน้อยตอนนี้พ่อแม่ก็ยังปลอดภัยดี
นางล็อกประตูบ้านใหญ่แล้วรีบเข้าไปในตัวบ้าน เดินตรงไปที่ห้องหนังสือของคุณปู่อย่างคล่องแคล่ว ขยับสวิตช์ลับที่ชั้นหนังสือ ด้านหลังชั้นหนังสือก็เผยให้เห็นประตูบานหนึ่ง
เจียงหลินหว่านรีบเดินเข้าไปในทางลับหลังชั้นหนังสือ ทางลับนั้นมีห้องอีกห้องหนึ่ง ข้างในวางกล่องไม้ขนาดใหญ่เล็กสิบกว่ากล่อง
ทั้งหมดคือทางเลือกที่คุณปู่เตรียมไว้ให้หลานสาว ชาติก่อนนางตกงานแต่ต้องดูแลบ้านทุกอย่าง เงินเดือนของลู่เฉิงยวี่เกือบทั้งหมดถูกส่งให้ลู่ซูเหยา เหลือให้บ้านเดือนละสิบบาทเป็นค่าครองชีพ
ได้เงินมาแค่สิบบาท ทั้งตระกูลลู่ยังหน้าด้านอยากกินเนื้อทุกมื้อ นางเองก็รู้สึกผิดที่ไม่สามารถมีลูกได้ จึงพยายามเอาใจทุกคนในตระกูลลู่ ต้องขายเครื่องประดับทองคำมีค่าที่ปู่ทิ้งไว้เพื่อใช้จ่ายในบ้าน
แต่พวกสัตว์นรกพวกนั้นไม่พอใจที่นางส่งพัสดุไปช่วยเหลือบ้านเกิด จำลองลายมือนางเขียนจดหมายตัดขาดกับครอบครัว ความแค้นพลุ่งพล่านขึ้นในใจ เจียงหลินหว่านกำกล่องไม้ด้านหน้าจนแน่น นิ้วขาวซีดไปหมด
ขอบกล่องที่หุ้มด้วยเหล็กเย็นเฉียบกรีดฝ่ามือขาดทันที ความเจ็บปวดแหลมคมพุ่งเข้ามา เลือดอุ่นๆ หยดหนึ่งไหลตามซอกนิ้วไปถึงสร้อยข้อมือที่ข้อมือ
ทันใดนั้นแสงสีขาวเส้นหนึ่งก็วาบผ่านมา เจียงหลินหว่านยกมือบังตาทั้งสองข้าง วินาทีถัดมานางก็พบว่าตัวเองอยู่ในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย รอบด้านเป็นดินสีดำทั้งหมด
ตรงกลางมีกระท่อมไม้ซุงตั้งตระหง่าน ไม้สีน้ำตาลดูเก่าแก่ให้ความรู้สึกอบอุ่น หลังคามุงด้วยฟางแห้ง
ด้านหน้ากระท่อมมีแอ่งน้ำใสราวกระจกนอนนิ่งอยู่บนพื้น น้ำใสจนมองไม่เห็นก้น ส่องแสงระยิบระยับอ่อนๆ กลิ่นน้ำหวานหอมฟุ้งกระจายในอากาศ สูดเข้าไปแล้วรู้สึกสดชื่นทั้งกายและใจ
รอบแอ่งน้ำเต็มไปด้วยสมุนไพรนานาชนิด เจียงหลินหว่านเป็นหมอจีนแผนโบราณ พอเห็นสมุนไพรที่เจริญงอกงามพวกนี้แล้ว จะไม่ดีใจได้อย่างไร
“มีใครอยู่ไหม?” เจียงหลินหว่านเดินไปที่หน้ากระท่อมไม้ ตะโกนถาม พร้อมยกมือขึ้นเคาะประตู “เอี๊ยด” เสียงหนึ่ง ประตูไม้เปิดออกด้วยแรงเคาะของนาง
กลิ่นหอมยาสมุนไพรโชยเข้าจมูกมา เจียงหลินหว่านมองเห็นว่าไม่มีใครอยู่ ก็อดใจไม่ไหวเดินเข้าไปในห้อง เห็นหนังสือหลายเล่มบนโต๊ะ ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความตกตะลึง
สิ่งที่ตระกูลเจียงถนัดที่สุดคือเข็มเก้าอัคนีคืนชีพ อาศัยวิชาฝีเข็มนี้ช่วยชีวิตผู้ป่วยวิกฤติไว้ได้มากมาย จนกลายเป็นตระกูลหมอจีนในตำนาน
แต่หนังสือเข็มคืนชีพเก้าอัคนี เข็มฉุกเฉินสิบสองจุด เข็มหกรอบเก้าดอกบนโต๊ะหนังสือ…
นางเคยได้ยินคุณปู่พูดถึงวิชาเข็มคืนชีพเก้าอัคนีมาก่อน วิชาเข็มที่ตระกูลเจียงสืบทอดกันมาเทียบกับวิชานี้แล้ว ก็เป็นเพียงกระจกเงาเท่านั้น
เข็มเก้าอัคนีคืนชีพแม้จะเก่งกาจ แต่ก็ใช้งานได้จำกัด แค่ดึงพลังหยางในช่วงเวลาสั้นๆ ปลุกผู้ที่หมดสติอ่อนเพลียขาดหยางเท่านั้น
ใช้ได้แค่ปฐมพยาบาลประคองชีวิต รักษาอาการปัจจุบันให้คงที่
เข็มคืนชีพเก้าอัคนีเป็นวิชาเข็มที่สาบสูญไปในตำนาน ได้ยินว่าแบ่งเป็นเก้าขั้นตอนต่อเนื่อง ไม่ใช่แค่การเลือกจุดฝังเข็ม แต่ยังเน้นความลึก การบิด การยกดัน การนำพลังตามเส้นลมปราณ
ทั้งช่วยปฐมพยาบาลดึงพลังหยาง ยังซ่อมแซมเส้นลมปราณที่เสียหายทีละชั้น เชื่อมกล้ามเนื้อเส้นเอ็น ปรับสมดุลอวัยวะภายในที่ป่วยเรื้อรัง ครอบคลุมทั้งการปฐมพยาบาล รักษาบาดแผล และบำรุงรากฐาน
เจียงหลินหว่านเปิดตำรายาด้วยความเคารพยำเกรง วิชาเข็มที่ปรากฏในสายตาทำให้นางใจสั่นไหว ไม่นานก็หลงใหลไปกับมัน
ทุกวิชาเข็มเหมือนเปิดเส้นลมปราณสองเส้นใหญ่ของนาง ปลายนิ้วนางแตะลงบนหน้ากระดาษลากตามแนวเข็ม ยิ่งเรียนรู้ก็ยิ่งรู้สึกคารวะ
เมื่อก่อนเรียนฝีเข็มคือ “ฝังเข็มตามจุด”
แต่การเรียนเข็มคืนชีพเก้าอัคนีนี้ คือเดินตามพลังลมปราณในร่างกาย ช่วยเหลือตามพลังชีวิตของอวัยวะภายใน
นางยกมือฝึกท่าทางในอากาศ ผ่านไปครู่เดียว ปลายนิ้วก็เริ่มล้าและหนักอึ้ง
ในที่สุดนางก็เข้าใจว่าทำไมโลกนี้ถึงเหลือเพียงเข็มเก้าอัคนีคืนชีพ ไม่มีใครเรียนรู้วิชาเก้าขั้นที่แท้จริงได้
วิชาเข็มชุดนี้ใช้พลังใจอย่างมาก ต้องใช้พื้นฐานที่แข็งแกร่งสุดๆ
ต้องให้หมอมีจิตใจสงบแน่วแน่ มือมั่นคงดั่งหินผา การตัดสินใจแม่นยำไม่พลาดแม้เสี้ยววินาที
หากมีความใจร้อน ฟุ้งซ่าน หรือแรงมือคลาดเคลื่อนเพียงเล็กน้อย วิชาเข็มก็จะไร้ผล
เจียงหลินหว่านนั่งอยู่หลายชั่วโมง รู้สึกเมื่อยล้าไปทั้งตัวจนต้องลุกขึ้นยืดเส้นยืดสาย เดินไปที่แอ่งน้ำ ยื่นมือวักน้ำขึ้นมาดื่ม รสชาติหวานบางเบา
น้ำไหลผ่านลำคอลงสู่ท้อง ไม่ถึงไม่กี่วินาที เจียงหลินหว่านก็รู้สึกว่าร่างกายอบอุ่นขึ้น ความเจ็บปวดเมื่อยล้าหายไปหมด ความเหนื่อยล้านั้นสลายหายไปในพริบตา
นางทำหน้าตกตะลึง นี่มันน้ำอมฤตชัดๆ
พอความเหนื่อยล้าหายไป เจียงหลินหว่านก็กลับเข้าไปในกระท่อมไม้ เดินไปที่ชั้นหนังสือด้านข้าง พบว่าที่นี่ไม่เพียงแต่มีตำราแพทย์ที่สาบสูญไปหลายเล่ม ยังมีตำราอาหารอีกมากมาย นอกจากนั้นยังมีคู่มือการใช้ห้วงมิติหนึ่งเล่ม:
ห้วงมิติสามารถเก็บรักษาของสดได้นาน ยังสามารถปลูกผัก ธัญพืช ยาได้ทุกชนิด ระยะเวลาเติบโตสั้นกว่าภายนอกถึงห้าเท่า…
เก็บอะไรก็ไม่เน่าเสีย ดวงตาเจียงหลินหว่านเป็นประกาย เกาะแห่งนี้ของขาดแคลนนัก
เกาะมีพื้นที่ดินน้อย แทบไม่มีที่เพาะปลูก ธัญพืชและผักล้วนต้องขนส่งมาจากแผ่นดินใหญ่
ระหว่างเกาะกับแผ่นดินใหญ่ต้องอาศัยเรือข้ามฟาก ถ้าลมแรง พายุไต้ฝุ่น หรือมรสุม เรือก็ต้องหยุดให้บริการเป็นเวลานาน
เสบียงที่จัดส่งมาจากแผ่นดินใหญ่นั้นยากที่จะส่งมาถึงเกาะได้ทันเวลา
เจอฤดูหนาวคลื่นลมแรง บางทีก็ขาดแคลนสินค้าติดต่อกันครึ่งเดือน ผักสด ธัญพืชล้วนเป็นของหายาก
นางต้องซื้อผัก ธัญพืช และของใช้ประจำวันเพิ่มอีกเยอะๆ
ลู่เฉิงยวี่ให้เงินนางมาสองพันห้า บวกกับที่ปู่ย่าให้เงินไว้ส่วนหนึ่งก่อนจากไป
ตอนนี้นางมีเงินอยู่ห้าหมื่นกว่าหยวน
เจียงหลินหว่านคิดจะออกไป วินาทีถัดมานางก็กลับมายืนอยู่หน้าหีบไม้
นางรีบเปิดหีบไม้ เหมือนกับชาติก่อน ข้างในมีตำราแพทย์หลายหีบ ยาหลายหีบ ปลาทองเหลืองหลายหีบ แถมยังมีม้วนกระดาษโบราณและเครื่องประดับหยกต่างๆ อีกหลายกล่อง
ของพวกนี้ตอนนี้เก็บไว้ยังไม่มีประโยชน์ แต่ภายหน้าล้วนมีค่า นางรีบเก็บเข้าห้วงมิติทันที
จัดการเสร็จ นางก็แปลงโฉมปลอมตัว จากนั้นก็ย่องไปที่เรือนใหญ่ของตระกูลลู่…