“ขอบคุณพี่หลินหว่านค่ะ” ซุนเมี่ยวเมี่ยวแอบมองแม่ตัวเอง เห็นว่าแม่ไม่ได้โกรธ ก็ยิ้มตาหยี่ หยิบลูกอมนมกระต่ายขาวไปหนึ่งกำใหญ่ ยังไม่ลืมยัดใส่มือเจียงหลินหว่านหนึ่งลูก “พี่ก็กินด้วยสิ”
“เมี่ยวเมี่ยวน่ารักจัง” เจียงหลินหว่านยิ้มพูด สายตาเต็มไปด้วยความเอ็นดูเด็ก
ชาติก่อนเธอไม่มีลูกตลอด เห็นคนอื่นมีลูกห้อมล้อม ก็อิจฉาอยู่ในใจ
ถ้าชาตินี้รักษาพี่ฉีเยว่ไม่หาย แล้วพี่ฉีเยว่อยากมีลูกด้วย ก็จะรับเลี้ยงสักคน
“รีบไปกันเถอะ เดี๋ยวไม่ทันเรือ” หลิวกุ้ยหยิงสะพายเป้ อุ้มลูกสาวตัวเอง แล้วหันไปพูดกับเจียงหลินหว่าน
เรือจากเกาะไป town มีรอบจำกัด ถ้าพลาดก็ต้องรอนานกว่าจะมีรอบถัดไป
สองคนรีบเร่งฝีเท้าพอดีทันรอบสุดท้าย เพิ่งขึ้นเรือ เรือก็ออกทันที
“เอายาแก้เมาเรือไหม” เจียงหลินหว่านหยิบขวดยาส่งให้หลิวกุ้ยหยิง
หลิวกุ้ยหยิงยิ้มหยิบไปหนึ่งเม็ด ยัดใส่ปากลูกสาว “เด็กคนนี้อ่อนแอจริง ๆ ไม่รู้ว่าเป็นอะไรถึงได้เมาเรือ”
นางแค่พูดเล่นขำ ๆ หญิงสาวคนหนึ่งข้าง ๆ ก็พูดแซวไปด้วย พร้อมกับสะกิดหัวเด็กสาวข้างตัว “ก็อ่อนแอจริง ๆ นั่นแหละ ไม่มีวาสนาเป็นคุณหนู แต่กลับมีอาการของคุณหนู”
หลิวกุ้ยหยิงยิ้มแห้ง ๆ ไม่พูดต่อ
ฝ่ายหญิงพี่ใหญ่กลับหันมาทำหน้านอบน้อมมองยาแก้เมาเรือในมือเจียงหลินหว่าน “น้องสาว ยานี้ขอให้ลูกพี่สักเม็ดได้ไหม”
เจียงหลินหว่านหยิบยาไปหนึ่งเม็ดยื่นให้เด็กสาวคนนั้นทันที