"แค่ก ๆ..." ลู่ฉีเยว่กระแอมแห้งๆ อย่างเก้อเขิน ก่อนจะทำท่าทางนิ่งๆ พูดว่า "เมื่อก่อนเสี่ยวจางเป็นคนไปซื้อ ฉันเองก็ไม่ได้ถามละเอียดจริงๆ"
"อะไรที่ผมซื้อ? พวกคุณยังต้องการอีกไหม? งั้นผมไปซื้อเพิ่มให้อีกก็ได้" เสี่ยวจางเพิ่งถือเอกสารเดินเข้าประตูมา เตรียมจะยื่นให้ลู่ฉีเยว่ พอได้ยินว่าถูกพูดถึงก็ทำหน้าสงสัย
เจียงหลินหว่านมองลู่ฉีเยว่อย่าง curious
ลู่ฉีเยว่ตัวแข็งทื่อทันที ร่างสูงโปร่งผยองเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว หลังตึงเครียด น้ำเสียงเผยความกังวลออกมานานๆ ครั้ง "พัดลมที่ให้เธอซื้อเมื่อคราวก่อน เธอไม่ใช่บอกว่ามีเครื่องเดียวแล้วขายหมดหรือไง?"
"ทำไมฉันได้ยินพวกพี่สะใภ้พูดว่าพัดลมไม่ขาดสต็อก?"
เสี่ยวจางนิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วก็เข้าใจเรื่องทั้งหมดทันที มุมปากยกยิ้ม มองผู้บังคับกองพันของตัวเองอย่างมีความหมายแฝง ก่อนจะหัวเราะแหะๆ "คราวนั้นมันหมดสต็อกจริงๆ น่ะครับ คงเป็นเพราะอากาศร้อนขึ้นมาทันใด คนซื้อเยอะ"
"แต่ตอนนี้ยังไงก็ต้องมีแน่นอน ถ้าพี่สะใภ้ต้องการ พรุ่งนี้ผมไปซื้อให้ได้เลย"
เจียงหลินหว่านส่ายหัว "ไม่ต้องหรอก พรุ่งนี้ฉันจะไปกับพวกพี่สะใภ้ที่เมืองด้วยกัน แถวๆ นั้นซื้อกลับมาสักอันก็ได้"
หลายคนอย่างหลิวกุ้ยหยิงดูเวลาไม่เช้าแล้ว ต้องกลับไปทำกับข้าวให้ลูกๆ และผู้ชายที่บ้าน ลุกขึ้นยืนลาแล้วจากไป
พอผู้คนในลานบ้านออกไปหมด เหลือเพียงเจียงหลินหว่านกับลู่ฉีเยว่สองคน บรรยากาศเงียบสงัดเป็นพิเศษ
นี่เป็นครั้งแรกที่ได้อยู่ตามลำพังกันตั้งแต่วันนั้นที่แยกจากกัน พอนึกถึงจูบเมื่อวันนั้น แก้มของเจียงหลินหว่านก็ร้อนผ่าวขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว "ฉันไปทำกับข้าวนะ วันนี้ป้าๆ หลายคนให้ปลามาไม่น้อยเลย"