ลู่เจี้ยนกั๋วเป็นคนแรกที่ตื่นขึ้นมา กำลังจะแต่งตัวไปทำงาน แต่กลับพบว่าตู้เสื้อผ้าในบ้านหายไป และโต๊ะเครื่องแป้งที่หัวเตียงก็หายไปด้วย หัวใจเขากระตุกวูบ รีบลงจากเตียง
เดินไปยังที่ที่เคยมีตู้เสื้อผ้าอยู่
ทันใดนั้น เย่า ลาเหมย ก็เห็นโต๊ะเครื่องแป้งหายไป ร้องกรี๊ดออกมา พอหันไปก็เห็นตู้เสื้อผ้าในบ้านหายไปด้วย
เธอร้อนใจจนร้องเสียงหลง: “ขโมยชั่วช้าอะไรกันเนี่ย!”
ของมีค่าที่เธอหลอกล่อมาจากเจียงหลินหว่านได้ด้วยความยากลำบาก หายไปหมดแล้ว
เสียงเธอดังขนาดนั้น ทำให้เพื่อนบ้านแถวนั้นได้ยิน หลายคนพากันปีนกำแพงมามองดู
ทันใดนั้น ในห้องข้าง ๆ ลู่เฉิงยวี่และซุนซูเหยาก็ตื่นขึ้นมาเช่นกัน
ลุกขึ้นจะแต่งตัว แต่กลับพบว่ามือของทั้งคู่ติดกันแน่น และร่างกายก็เปลือยเปล่า
“อ๊า! เฉิงยวี่ นี่มันเกิดอะไรขึ้น!”
“เฉิงยวี่ ในห้องแกของหายไหม!” เย่า ลาเหมย เห็นข้าวของในห้องรับแขกหายไปหมด หัวใจเย็นวาบ รีบวิ่งไปที่หน้าห้องลูกชาย
ตบประตูแล้วตะโกนถาม
“แม่ ช่วยผมด้วย!” ลู่เฉิงยวี่รีบตะโกนอย่างร้อนใจ
เย่า ลาเหมย ได้ยินเสียงลูกชาย หัวใจกระตุกวูบ ยื่นมือไปผลักประตู แต่กลับเห็นกุญแจที่ห้อยอยู่ที่บานประตู ยิ่งร้อนใจ ร้องเรียกสามี: “เจี้ยนกั๋ว รีบมานี่ ขโมยขังลูกเราไว้ในห้อง!”
ลู่เจี้ยนกั๋ว เห็นกล่องที่ใส่สมุดเล่มสีดำหายไป หน้าซีดเผือด ความหนาวเย็นแล่นขึ้นมาตามหลัง