"กินลูกพลับมาหรือเปล่า" เจียงหลินหว่านถาม
ยายแก่เปล่งเสียงดังขึ้น: "เป็นไปไม่ได้ พวกเราชาวทะเลรู้กันดีว่าลูกพลับกับปูกินด้วยกันไม่ได้ กินแล้วต้องถูกพิษ"
ยายแก่พูดไปสีหน้าก็เปลี่ยนไป ก้มหน้ามองหลานชายตัวเองด้วยความกลัว: "ไอ้หนูซน นี่แกกินลูกพลับเข้าไปแล้วใช่ไหม!
โอ้ย ของแบบนั้นมันเอาชีวิตคนได้นะ"
เจียงหลินหว่าน: "ใช่ ถูกพิษแล้ว"
หมอหลัวที่อยู่ข้างๆ รู้สึกอยากรู้อยากเห็น ถามขึ้น: "คุณดูออกได้ยังไง?"
"ลองจับที่ท้องเด็กดู เขากินลูกพลับก่อนแล้วค่อยแทะปู แทนนินในลูกพลับเจอกับโปรตีนในเนื้อปู ก็จับตัวกันเป็นก้อนแข็งในท้อง" เจียงหลินหว่านชี้ไปที่ท้องของเด็กชาย
หมอหลัวเพิ่งเคยเจอกรณีแบบนี้ครั้งแรก ชาวบ้านบนเกาะรู้กันมาหลายชั่วอายุคนว่าปูกินกับลูกพลับด้วยกันไม่ได้ โดยพื้นฐานแล้วจะไม่เกิดอุบัติเหตุแบบนี้ขึ้น
หมอฟานและหมอฉีที่อยู่ข้างๆ อายุยังไม่มาก ไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้ ก็สงสัยยื่นมือไปลองสัมผัสดู
ยายแก่ได้ยินคำพูดของเจียงหลินหว่าน ตกใจจนตัวสั่นไปทั้งตัว ผู้ใหญ่รุ่นก่อนเคยบอกไว้ว่าลูกพลับเป็นพิษนั้นเอาชีวิตคนได้
ไอ้หนูซนนี่ทำไมไม่ยอมเชื่อฟังเลย
"คุณหมอ คุณต้องช่วยหลานชายฉันด้วยนะ ฉันจะกราบคุณ" ยายแก่พูดพร้อมกอดหลานชายจะคุกเข่าลง
เจียงหลินหว่านรีบห้ามไว้: "ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร ฉันจะลงเข็มให้เด็กก่อนเพื่อบรรเทาอาการปวด แล้วจ่ายยาให้กินก็หาย"
เฉินเสวี่ยจวินในฐานะผู้อำนวยการ ผ่านโลกมามาก พอได้ยินคำพูดของเจียงหลินหว่าน ก็กลับมารู้สึกตัวได้ทันที