“หมอรักษาคนตาย ลูกสะใภ้ที่ดีของฉันก็ตายไปแบบนี้ โรงพยาบาลชั่วช้า” เสียงของคุณป้าดังแหลมสูง ไม่นานก็เรียกผู้คนมากมาย
“เกิดอะไรขึ้น คุณป้าอยู่หมู่บ้านไหน ลูกสะใภ้ของคุณตายได้ยังไง” โจวอาหมวยถาม
“ฉันมาจากหมู่บ้านสือโม่ แล้วไง! ก็หมอเถื่อนคนนี้สั่งยาไม่รู้ว่าอะไรให้ลูกสะใภ้ฉัน กินเข้าไปก็เลือดออกไม่หยุด เลือดไหลตาย ว้า ว้า ว้า...” พูดไปก็ร้องไห้โฮ
คนที่ไม่รู้เรื่องจริง ๆ คงคิดว่านางเสียลูกสะใภ้จริง ๆ
“ทำไมฉันไม่เคยเห็นคุณในหมู่บ้านสือโม่เลยล่ะ” ภรรยาของซ่งเทียจู้ขมวดคิ้ว บ้านเกิดของนางคือหมู่บ้านสือโม่ สถานที่ที่นางโตมากับใครบ้างนางจะไม่รู้ได้ยังไง
“เธอ...เธอก็ไม่ใช่คนหมู่บ้านเรา จะเคยเห็นฉันได้ยังไง” เวลาพูดตาคุณป้าส่ายไปมาอย่างไม่กล้ามอง
เจียงหลินหว่านจับได้อย่างรวดเร็ว ยิ้มแล้วพูดว่า “คุณป้าพูดปากต่อปากว่าฉันรักษาลูกสะใภ้คุณตาย ฉันก็ต้องดูหลักฐานสักหน่อย
งั้นฉันจะไปกับคุณที่หมู่บ้านสือโม่เพื่อสอบถาม ถ้าฉันรักษาคนตายจริง ค่าชดเชยที่ควรให้ฉันให้แน่นอน” นางเปลี่ยนน้ำเสียง ทันใดนั้นก็แข็งกร้าว “แต่ถ้าพวกคุณโกหกก็เท่ากับใส่ร้ายฉัน
ถึงเวลานั้นก็ต้องกินข้าวเย็นในคุก ให้คิดดี ๆ ก่อนพูด”
แค่พูดโกหกก็ต้องติดคุกแล้ว คนทั้งเกาะต้าอวี่คงต้องไปติดคุกกันหมดสิ ไม่มีบ้านไหนไม่เคยโกหก คุณป้าทำหน้าดูถูกแล้วเม้มปาก
“ใช่สิ หมอเจียงน้อยวิชาแพทย์ดีขนาดนั้น จะรักษาคนตายได้ยังไง!”
ชาวบ้านหลายคนช่วยพูดแทน
ชายหนุ่มฟังแล้วใจร้อนแทบตาย เขาไม่ใช่คนหมู่บ้านสือโม่ ถ้าไปจริงก็ต้องถูกจับได้แน่
รีบดึงแม่ตัวเองด้วยสีหน้าตื่นตระหนก “แม่ แล้วไง ต้องไปจริงเหรอ”
“ไปสิ ทำไมไม่ไป” คุณป้ารีบยิ้มวาบหนึ่ง มองเจียงหลินหว่านแล้วพูด “เธอไม่ต้องการหลักฐานเหรอ เดี๋ยวฉันพาไปที่หมู่บ้านสือโม่เอง”