ผู้หญิงคนนั้นเพิ่งเงยหน้าขึ้นมา ในชั่วขณะที่มองเห็นร่างคุ้นเคย เธอรีบวิ่งตามออกไปอย่างรวดเร็ว แต่ก็ไม่เห็นร่างของใครอีกแล้ว
“เฉินหงหยิง ซักผ้าอยู่ดีๆ เธอไปไหนมา รีบซักผ้าพวกนี้ให้สะอาดหมด เธอคิดว่าข้ารับเธอเข้าบ้านมาเพื่ออะไร?
เมียของนักโทษแรงงานอย่างเธอ ถ้าไม่ใช่เพราะทำงานได้ ข้าก็ไม่เห็นค่าที่จะแต่งงานกับเธอหรอก”
เฉินหงหยิงรีบวิ่งกลับมาที่ลานบ้าน หมดสิ้นซึ่งท่าทีเฉียบขาดในวันก่อน ตอนนี้เหมือนนกกระทาที่หดคอเข้าไป
เจียงหลินหว่านเดินไปพลางหันกลับมามองที่ลานบ้านนั้นบ่อยครั้ง ถ้าเธอมองไม่ผิด คนๆ นั้นน่าจะเป็นพี่สะใภ้คนที่สองของเธอ แล้วมาซักผ้าอยู่ในลานบ้านของคนอื่นได้อย่างไร?
สือต้าถังเห็นว่าเธอใจลอย จึงอดพูดไม่ได้: “เธอยังไม่รู้อีกหรือ? พี่สะใภ้คนที่สองของเธอแต่งงานใหม่แล้ว”
พอได้ยินคำนี้ เจียงหลินหว่านก็ชะงักไปทั้งตัว ชาติก่อนเธอรู้เพียงว่าปู่ พ่อแม่ และพี่ชายสองคนประสบเหตุ
เรื่องของพี่สะใภ้ทั้งสองคน เธอไม่รู้จริงๆ
แต่งงานใหม่ก็ดีแล้ว ปีนั้นนางใช้วิธีสกปรกแต่งงานกับพี่ชายใหญ่ของเธอ ตอนนี้รังเกียจพี่ชายแล้วก็หย่า เป็นสิ่งที่ตัวนางทำได้จริงๆ
เจียงหลินหว่านตามสือต้าถังไปที่โรงเลี้ยงวัวอย่างลับๆ สองสามวันนี้อากาศไม่ดี บนเกาะมีคลื่นซัดไปมาบ้างประปราย ไม่มีใครออกไปทำงานกลางทะเล
คนในตระกูลเจียงได้พักผ่อน แต่อีกสองครอบครัวในโรงเลี้ยงวัวก็อยู่กันครบ
พอเข้าไปในโรงเลี้ยงวัว สือต้าถังเดินเข้าไปอย่างไม่อดทน แล้วตะโกนใส่ตาเฒ่าตระกูลเจียง: “เฒ่าเจียง ในบ้านของพวกแกมีแต่เรื่องยุ่งยากทุกวัน ไม่ตรงนั้นก็ไม่สบาย ไม่ตรงนี้ก็ไม่สบาย