ภรรยาทหารหลายคนที่ว่างอยู่พากันเดินตามรถไปจนถึงหน้าบ้านหลังใหม่ที่ลู่ฉีเยว่เพิ่งได้รับจัดสรร พอเห็นลู่ฉีเยว่กับเจียงหลินหว่านลงจากรถก็ต่างพากันอดไม่ได้ที่จะอดสู
ผู้หญิงคนนี้ช่างสวยเหลือเกิน อายุก็ยังน้อยขนาดนี้ ไม่เข้าใจว่าคิดอะไรอยู่ถึงได้ยอมแต่งงานกับลู่ฉีเยว่
"สวยแล้วไง? บางทีฐานะครอบครัวอาจไม่ดีก็ได้ ผู้บัญชาการลู่บ้านเราเป็นทหารมาสองรุ่น พ่อยังเป็นอดีตผู้บัญชาการ เชื้อสายดีเสียอีก"
"ถึงผู้บัญชาการลู่จะไม่สามารถมีลูกได้ แต่หล่อแล้วก็รวย เธอแต่งเข้ามาไม่ต้องทำงานอะไรเลยก็มีเงินใช้" คนกลุ่มหนึ่งที่อยู่ด้านหลังพากันพูดวิจารณ์
"นี่มันอะไร?" เจียงหลินหว่านลงจากรถ เห็นกล่องใหญ่ๆ หลายใบวางอยู่ในลานบ้านก็รู้สึกอยากรู้อยากเห็น
ลู่ฉีเยว่: "เปิดดูสิ"
เจียงหลินหว่านฉีกกล่องบรรจุภัณฑ์ออก สิ่งแรกที่เห็นก็คือเครื่องซักผ้าเครื่องหนึ่ง
ตามด้วยจักรเย็บผ้า จักรยาน วิทยุ...
ทุกคนต่างพากันอึ้งไปหมด ลู่ฉีเยว่ปกติดูน่ากลัว แต่ไม่คิดว่าเขาจะรู้จักดูแลภรรยา ครอบครัวธรรมดาแต่งงานกัน แค่ซื้อจักรเย็บผ้ากับจักรยานก็ถือว่าดีแล้ว แต่เขากลับหาเครื่องซักผ้ามาได้ถึงบนเกาะ
"ทำไมมีเยอะแยะขนาดนี้!" เจียงหลินหว่านรู้สึกซาบซึ้งขึ้นมาทันใด ชาตินี้ตอนแต่งงานกับลู่เฉิงยวี่ ไม่ต้องพูดถึงของสามอย่างมีเสียงกริ่ง อันที่จริงแม้แต่นาฬิกาข้อมือก็ยังเป็นลู่เฉิงยวี่เอ่ยปากขอจากเธอ ใช่แล้ว ผู้ชายคนหนึ่งไม่เคยซื้ออะไรให้ภรรยาเลย ยังกล้าอ้าปากขอของจากภรรยาอีก
ตอนนั้นพี่ฉีเยว่แค่ซื้อนาฬิกาข้อมือให้เธอ เธอก็พอใจมากแล้ว แต่ไม่คิดว่าเขาจะจำใส่ใจกันทุกอย่าง เจียงหลินหว่านอดที่จะตาแดงขึ้นมาเล็กน้อยไม่ได้