ลู่ฉีเยว่เก็บของเสร็จก็เห็นเจียงหลินหว่านหายไปจากที่นั่ง มองคนข้างหลังแล้วกำชับว่า "ของพวกนี้พวกนายแบกไปที่ครอบครัวทหารก่อน พอกลับไปฉันจะจัดการให้เอง"
"รับทราบ ผู้บัญชาการลู่" ทหารยามด้านหลังตะโกนรับ ห้าหกคนช่วยกันแบกจักรเย็บผ้าและจักรยาน... แล้วเดินจากไป
ลู่ฉีเยว่เดินเร็วออกไปนอกเรือ ก็เห็นชายวัยกลางคนสวมเครื่องแบบทหารยืนอยู่ตรงหน้าคุณยายแก่คนก่อน ด้านหลังมีทหารยามยืนอยู่ ส่วนยายแก่คนนั้นกำลังรังแกสาวน้อยของเขาอยู่
คิ้วเขาขมวดมุ่นในทันที รอบตัวมีแต่ความเย็นยะเยือก ก้าวยาวๆ เดินไปหาเจียงหลินหว่านอย่างรวดเร็ว แล้วดึงมือยายแก่ที่กำข้อมือเจียงหลินหว่านอยู่ออกโดยตรง ไม่ได้สนใจสีหน้าเจ็บปวดของยายแก่ หรือสีหน้าโกรธเคืองของหลี่จื้อเฉียงแม้แต่น้อย
สายตาเย็นชาจ้องไปที่ยายแก่ เสียงทุ้มต่ำปนความโกรธ "ที่สาธารณะ เอาอายุมาข่มคน กลั่นแกล้งคนต่อหน้าธารกำนัล? ใครสอนมารยาทแบบนี้!"
พูดจบสายตาคมกริบราวมีดกวาดไปที่ยศบนบ่าชายหนุ่ม หัวเราะเย็นแล้วจ้องหลี่จื้อเฉียงตรงๆ "เป็นทหาร ปล่อยให้คนในครอบครัวรังแกคนอื่น นี่คือสิ่งที่พวกคุณควรทำหรือ?"
หลี่จื้อเฉียงถูกเขาตอกกลับแบบนี้ สีหน้าเริ่มรับไม่ได้ อยากโต้กลับ แต่เมื่อสบกับความกดดันอันน่าเกรงขามของชายตรงหน้า ความหนาวเย็นก็แล่นจากฝ่าเท้าขึ้นไปทั่วร่าง
นี่ไม่ใช่พลังที่คนธรรมดาควรมี และเขารู้สึกว่าชายคนนี้ดูคุ้นตา เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน