ผู้หญิงที่พูดอยู่คือพี่สาวคนแรกที่เจียงหลินหว่านให้ยา เธอตอนนี้ดูเก้อเขินเล็กน้อย: "ตอนนั้นภรรยาผู้บัญชาการลู่เห็นพวกเราทุกคนเมาเรือ ก็เลยแจกยาแก้เมาเรือให้ฟรีๆ
แต่ป้าแก่นี่กลับวิ่งมาจะให้ภรรยาผู้บัญชาการลู่ยกยาให้เธอทั้งหมด ยังบอกว่าลูกชายเธอเป็นผู้ใหญ่โต ถ้าไม่ให้ก็จะทำให้พวกเรารับบทเรียน..."
หลี่จื้อเฉียงสีหน้าค่อยๆ มืดลง
แล้วก็มีป้าอีกคนยืนออกมา: "ฉันเป็นพยานได้ด้วย"
"ฉันก็เป็นพยานได้"
"ฉันก็ได้" แม้แต่เด็กน้อยก็ยังมองจางต้า-ยาด้วยสายตาเกลียดชัง
"เฮ้อ~ นี่มันไม่ใช่การขอบ้างอะไรเลย นี่มันเป็นการข่มขู่เอาของชัดๆ" ฝูงชนที่ก่อนหน้านี้ช่วยจางต้า-ยาพูดต่างพากันกลับใจ
หลี่จื้อเฉียงรู้สึกเวียนหัว ตกลงเขาทำไมถึงได้โง่เขลาเชื่อคำพูดเหลวไหลของแม่ตัวเองอีกแล้ว
จางต้า-ยาได้ยินคนพวกนั้นหันไปช่วยเจียงหลินหว่านพูดอีกครั้ง รู้สึกโกรธจนหน้าแดง: "พวกแกเป็นคนใจดำอะไรกัน?
เมื่อกี้ยังช่วยฉันพูดอยู่เลย ตอนนี้กลับเปลี่ยนคำพูด"
"ผู้บัญชาการลู่ ขอโทษครับ หลังจากนี้ผมจะไปขอโทษถึงที่" หลี่จื้อเฉียงพูดพลางลากแม่ตัวเองกลับบ้าน
เสียงเย็นชาของลู่ฉีเยว่ดังมาจากด้านหลัง: "ไม่ต้องขอโทษหรอก เรื่องนี้ฉันจะรายงานให้ผู้ตรวจการของพวกคุณทราบตามความจริง"
หลี่จื้อเฉียงสะดุดเท้าอย่างแรง อยากจะขอร้อง แต่คิดถึงความโง่เขลาที่เพิ่งทำลงไป ปากขยับแต่สุดท้ายก็ไม่พูดอะไร มีแต่จะภาวนาให้ผู้ใหญ่เมตตาเขาบ้าง