เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ตอนที่เจียงหลินหว่านตื่นขึ้นมา ลู่ฉีเยว่ก็เตรียมอาหารเช้าไว้เรียบร้อยแล้ว อาหารเช้ายังคงเป็นโจ๊กอาหารทะเลที่เขาเรียนรู้จากชาวประมงท้องถิ่น กับอีกหนึ่งจานกุ้งทะเลผัด รสชาติถือว่าใช้ได้ แต่สีสันไม่ค่อยสวยเท่าไหร่
"ตื่นแล้วหรือ ล้างหน้าแล้วกินข้าวเถอะ เดี๋ยวจะพาไปพบคุณปู่" ลู่ฉีเยว่เงยหน้าขึ้นพูด
เจียงหลินหว่านที่กำลังยืดเส้นยืดสายตัวแข็งทื่อ กดความตื่นเต้นในใจไว้ แล้วมองเขาอย่างตะลึง "ได้หรือ จะส่งผลกระทบอะไรกับคุณไหม"
"เราระวังหน่อย หัวหน้าหมู่บ้านฝั่งนั้นเป็นเพื่อนเก่าของฉัน เราไปไวกลับไวก็ไม่มีอะไร"
เจียงหลินหว่านพยายามกดความปั่นป่วนในใจลง แต่สิ่งที่มากขึ้นคือความซาบซึ้งที่ร้อนแรง
เธอรู้ดีว่าระเบียบวินัยของทหารเข้มงวดเพียงใด การแอบพบญาติที่ถูกส่งตัวลงพื้นที่ถือเป็นความผิดร้ายแรง หากพลาดเพียงเล็กน้อย อนาคตที่เขาพยายามสร้างมาอย่างยากลำบากก็อาจพังทลายได้
ลู่เฉิงยวี่ชาติที่แล้วกลัวว่าจะถูกครอบครัวเธอทำให้เดือดร้อน จึงแอบตัดขาดกับครอบครัวเธอในนามของเธอเอง
พี่ฉีเยว่ชัดๆ ว่าเป็นคนรอบคอบและรู้จักกาลเทศะเสมอมา แต่กลับยอมเสี่ยงรับโทษ เพื่อพาเธอไปพบผู้ใหญ่
ชั่วขณะนั้นเจียงหลินหว่านกลั้นไม่อยู่อีกต่อไป น้ำตาเอ่อล้นขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว ไหลอาบแก้มลงมาอย่างเงียบเชียบ
ลู่ฉีเยว่สัมผัสได้ถึงความผิดปกติของเธอ เงยหน้าขึ้นก็เห็นเธอเต็มไปด้วยน้ำตา จึงเดินเข้าไป ฝ่ามือกว้างใหญ่ตบหลังเธออย่างอ่อนโยน น้ำเสียงที่นุ่มนวลที่สุด "อย่าร้องไห้ แค่พบกันช่วงสั้นๆ ไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอก"