เธอยิ่งพูดยิ่งรู้สึกว่าตนเองพูดถูก เด็กสาวคนหนึ่งจะมีความสามารถอะไรได้ แค่มาหลอกลวงข้าวของกินของใช้เท่านั้น
"ย่า ผมอยากอาเจียน!" หลานชายของจางต้า-ยาร้องไห้คร่ำครวญ
ตัวเรือสั่นไหวอย่างรุนแรง หลายคนที่เมาเรือต่างเผลอยกมือกอดหน้าอก เตรียมพร้อมรับมือกับอาการเวียนหัวคลื่นไส้ที่กำลังจะมาเยือน
แต่ที่แปลกคือ ความรู้สึกไม่สบายตัวราวกับคลื่นในท้องนั้นกลับไม่เกิดขึ้น เมื่อนึกถึงยาที่เพิ่งกินเข้าไป หลายคนหันมามองเจียงหลินหว่านด้วยสีหน้าดีใจ: "คุณหนู คุณนี่เก่งจริงๆ เลยนะ"
"กินยาแล้วเราไม่รู้สึกแย่อีกต่อไป"
เจียงหลินหว่านยิ้มให้ทุกคน: "ได้ผลก็ดีแล้ว"
ลู่ฉีเยว่มองเธอมุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย แล้วก็หลับตาลงพักผ่อน
ตอนนี้สีหน้าของจางต้า-ยาไม่ต้องพูดถึง ดูไม่อืดอาดขัดเคือง รักหลานชายที่กำลังทรมานจนปวดใจ
หญิงสาวที่อยู่ข้างๆ เห็นเด็กทรมานก็อดไม่ได้ พูดด้วยความหวังดี: "ฉันว่าเด็กสาวคนนั้นก็เป็นคนใจดีนะ คราวนี้เธอไปพูดจาดีๆ เธออาจจะให้ยาก็ได้"
"ถ้าเธอใจดีขนาดนั้น ก็ไปช่วยฉันขอยาจากนางสิ" จางต้า-ยามองเธอ
พี่สาวคนนั้นจึงหุบปากทันที
จางต้า-ยาจ้องเธอ: "หน้ามืดตามัว"
พี่สาวคนนั้นโกรธมาก เธอหันหลังไม่สนใจอีกต่อไป
เจียงหลินหว่านนั่งไปสักพักก็รู้สึกหิว มองอาหารที่วางอยู่ตรงหน้า แล้วก็ดึงชายเสื้อของลู่ฉีเยว่เบาๆ
"เป็นอะไร?" ลู่ฉีเยว่ลืมตาขึ้น
"ของมากมายขนาดนี้ฉันรับไว้ จะมีผลอะไรกับคุณไหม?"
"ไม่เป็นไร นี่คือค่ารักษาที่เธอทำให้คนอื่น รับไว้เถอะ" ลู่ฉีเยว่ยิ้มกล่าว เด็กน้อยคนนี้มีความคิดดีทีเดียว