ไม่ใช่สิ ปัญหาตอนนี้ไม่ใช่หน่วนหน่วนแล้วมั้ง? เป็นตัวเธอเองต่างหาก!
หรือเธอจะต้องใช้ชีวิตอยู่ในวังวน «ตกลงไป—โดนน้ำแล้วละลาย—กลับไปโผล่กลางอากาศ—แล้วก็ตกลงไปอีก» แบบนี้ไปตลอดชีวิตกันนะ?
เพราะนี่ก็เป็นครั้งที่สามแล้ว!
สองครั้งแรก พอเธอตกลงน้ำแล้วละลาย ก็จะกลับไปโผล่กลางอากาศ แล้วร่วงลงมาใหม่
ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป เธอคงกลายเป็นหยดฝนรูปร่างคนแน่ ๆ
ตกลงไป ละลาย แล้วเริ่มใหม่ไม่รู้จบ?
เถาเล่อเถาสะท้านวาบ
แต่โชคดีที่ดูเหมือนคราวนี้จะมีทางรอดแล้ว
เธอก้มลงมองข้างล่าง
หนุ่มหล่อในชุดโบราณที่เคยรับเธอไว้ก่อนหน้านี้ กำลังบังคับเรือเข้ามาแล้ว!
ถึงจะตกลงไปตาย อย่างน้อยก็ยังดีกว่าต้องวนลูปไม่รู้จบล่ะนะ!
เธอมองเรือลำนั้นที่ค่อย ๆ เข้ามาใกล้ ใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ
บนดาดฟ้ามีผ้าห่มหนาปูอยู่เต็มไปหมด
เถาเล่อเถาซาบซึ้งจนแทบร้องไห้
คนดีจริง ๆ!
นี่มันคนดีของแท้!
แม้เธอจะไม่รู้ว่าหนุ่มหล่อชุดโบราณคนนี้เป็นใคร แต่แค่เห็นผ้าห่มที่เขาปูไว้ เธอก็พร้อมมอบใบประกาศ «รางวัลผู้รับคนยอดเยี่ยม» ให้แล้ว
เถาเล่อเถาปรับท่าทาง กางแขนออก แล้วพุ่งไปหากองผ้าห่ม
ตอนตกลงไป เธอร่อนลงอย่างแผ่วเบาไร้เสียง
ตกจากความสูงหมื่นเมตร ก็แค่ชายเสื้อเปื้อนนิดหน่อย
เถาเล่อเถานอนคว่ำอยู่บนกองผ้าห่ม ซุกหน้าเข้ากับผ้านุ่ม ๆ แล้วสูดหายใจลึก
พูดไม่ออกจนจุกอก
อ้อ เธอลืมไปเลย
ลูกสาวของเธอละลายน้ำได้
แต่เป็นสาวน้อยที่แรงเยอะสุด ๆ
ตกจากความสูงหมื่นเมตรแล้วจะเป็นอะไรไป?
แค่ไม่ตกน้ำ เธอก็ปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน!
งั้นตอนนี้เธอเป็นหน่วนหน่วนจริง ๆ เหรอ?
เธอลุกขึ้นนั่ง ก้มมองมือตัวเอง นิ้วเรียวยาวขาวผ่อง เล็บทาน้ำยาสีชมพูอ่อน ข้อมือยังสวมกำไลเส้นเล็กประณีตอีกด้วย
จะว่าไปนะ...
มือเธอไม่ได้สวยขนาดนี้ ขนาดข้อนิ้วยังดูนุ่มนิ่มอมชมพูไปหมด...
นี่เป็นมือของหน่วนหน่วนหรือเปล่า?
แต่จิตวิญญาณนี่เป็นของเธอ
เถาเล่อเถารู้สึกสับสนไปหมด
เธอดีใจที่ตัวเองยังไม่ตาย
แต่ก็อาจจะแย่งร่างลูกสาวมาใช้
อีกอย่างก็คือ...
เธอมึนงงจนไม่รู้เลยว่าตอนนี้เกิดอะไรขึ้น
เธอเงยหน้าขึ้น ก็เห็นฉู่หลิวเซียงยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม
ฉู่หลิวเซียงเองก็มองเธออยู่
ทั้งสองสบตากัน
ซ่งเถียนเอ๋อร์หลบอยู่หลังฉู่หลิวเซียง โผล่หน้าออกมาครึ่งหนึ่ง มองเถาเล่อเถาด้วยสีหน้าหวาดผวา
เงียบ
เงียบงันอยู่นาน
สุดท้ายฉู่หลิวเซียงก็เป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อน
สีหน้าของเขาดูประหลาดไม่น้อย «แม่นาง สรุปแล้วเจ้าเป็นคนหรือผีกันแน่?»
«ข้า?»
จะให้เธอตอบยังไงล่ะ
เธอเป็นอะไรกันแน่?
ตัวเธอเองก็ยังไม่รู้เลย
ฉู่หลิวเซียงถามต่อ «เหตุใดเจ้าจึงตกลงมาจากฟ้า?»
เถาเล่อเถากะพริบตาปริบ ๆ ต่อ
ทำไมเธอถึงตกลงมาจากฟ้าน่ะเหรอ?
เธอก็อยากรู้เหมือนกัน!
ทั้งที่แค่นอนอยู่ดี ๆ พลิกตัวทีเดียวก็ตกลงมาแล้ว
«แล้วเหตุใดเจ้าจึงละลายเมื่อถูกน้ำ?»
สีหน้าของเถาเล่อเถาซับซ้อนขึ้นมาทันที
พูดตามตรง เถาเล่อเถาเองก็ไม่รู้จะตอบยังไง
จริง ๆ แล้วตอนนี้เธออยากทิ้งตัวลงไปนอนกลิ้งกับพื้นแล้วกรีดร้องให้มันรู้แล้วรู้รอด
กลิ้งบนพื้นสามรอบ แล้วลุกขึ้นตะโกนใส่ฟ้าสามทีว่า «ทำไมต้องเป็นฉันด้วย!!!»
«ฉันทำอะไรผิด ทำไมต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ด้วย!»
«สวรรค์ นี่กำลังแกล้งฉันอยู่ใช่ไหม?»
อีกนิดเดียว ถ้าเธอหลุดสติขึ้นมา ก็พร้อมเปิดการแสดงอาการประสาทแตกแบบจัดเต็มได้เลย
จากนั้นก็พุ่งหัวลงทะเล...
อ้อ ถ้าพุ่งลงทะเลเธอก็ละลายน่ะสิ
งั้นไม่เอาดีกว่า
แต่ว่า!
พอนึกขึ้นได้ว่าร่างที่เธอใช้อยู่ตอนนี้อาจเป็นร่างของหน่วนหน่วน...
อืม
ไม่ได้
ไม่ได้เด็ดขาด!
ตัวเองขายหน้าไม่เป็นไร แต่หน่วนหน่วนห้ามเด็ดขาด!
เถาเล่อเถาจะเสียหน้าแค่ไหนก็ช่าง แต่หน่วนหน่วนต้องสง่างาม!
ถ้าอย่างนั้นเธอควรแนะนำตัวเองยังไงดี?
บอกชื่อเดิมของตัวเองว่าเถาเล่อเถา
หรือเลียนแบบหน่วนหน่วน แนะนำตัวว่า «สวัสดี ฉันชื่อหน่วนหน่วน นี่เพื่อนสนิทของฉัน ต้าเหมียว»
เดี๋ยวก่อน...ต้าเหมียวล่ะ?
ต้าเหมียวหายไปไหนแล้ว?
เถาเล่อเถากวาดตามองรอบ ๆ แต่ไม่เห็นแม้แต่เงาแมว
ต้าเหมียวไม่อยู่
หัวใจเถาเล่อเถากระตุกวูบ
อย่าบอกนะว่า...
เธอจะกลายเป็นหน่วนหน่วนที่ไม่มีต้าเหมียวเหรอ?
หน่วนหน่วนที่ไม่มีต้าเหมียวก็ไม่สมบูรณ์น่ะสิ!
หน่วนหน่วนที่ไม่มีต้าเหมียวก็เหมือนบีลีบีลีที่ไม่มีคอมเมนต์วิ่งผ่านหน้าจอ ไม่สมบูรณ์แบบ!
คิดทบทวนอยู่หลายรอบ
สุดท้ายเถาเล่อเถาก็ยังไม่พร้อมจะใช้ชื่อหน่วนหน่วนแอบอ้างตัวตน
«สวัสดี ข้าชื่อเถาเล่อเถา»
จริง ๆ แล้วการพูดจานุ่มนวลแบบนี้ไม่ค่อยเข้ากับนิสัยของเถาเล่อเถาเท่าไร
ถ้าเป็นร่างของตัวเอง เธอคงตะโกนเสียงดังว่า «หวัดดี! ฉันชื่อเถาเล่อเถา! เถาจากเถาเล่อ เล่อจากเถาเล่อ!»
แต่กลับเข้ากับนิสัยของหน่วนหน่วนพอดี
พอพูดออกไป เถาเล่อเถาก็พอจะรู้แล้วว่าร่างที่เธอใช้อยู่คงไม่ใช่ร่างของตัวเองจริง ๆ
เสียงนุ่มนวล...
ไม่ใช่ว่าเถาเล่อเถาดูถูกตัวเองหรอกนะ
เสียงของเธอเป็นประเภทที่ เอ่อ ฟังปุ๊บก็จำได้ปั๊บ
เวลาไปร้องคาราโอเกะ เพื่อน ๆ บอกว่า «เธอเหมาะกับเพลง “ตายก็จะรัก” มากกว่า “โชคเล็ก ๆ” นะ»
เพราะฉะนั้นเสียงนุ่มนวลแบบนี้ ต่อให้เธอฝืนบีบเสียงจนคอพัง ก็ไม่มีทางทำออกมาได้
แต่ถ้าจะบอกว่าเป็นเสียงของหน่วนหน่วน ก็ไม่ค่อยใช่อีกเหมือนกัน
เถาเล่อเถาศึกษาเสียงพากย์ของหน่วนหน่วนมาไม่น้อย
ไม่ว่าจะเป็น «มิราเคิลหน่วนหน่วน» «ช่านเย่าหน่วนหน่วน» หรือ «อู๋เซี่ยนหน่วนหน่วน» เสียงของหน่วนหน่วนที่นักพากย์มืออาชีพพากย์ออกมา ก็ไม่เหมือนเสียงที่เธอใช้อยู่ตอนนี้เท่าไร
เสียงตอนนี้ต่ำกว่าเสียงพากย์ของหน่วนหน่วนเล็กน้อย นุ่มนวลปนแหบพร่านิด ๆ
เพราะมาก แต่ไม่ใช่เสียงของหน่วนหน่วน
แล้วเสียงนี้เป็นเสียงของใครกันแน่?
เถาเล่อเถาคิดไม่ออก
แต่เธอก็รู้ว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องพวกนั้น
พี่ชายสุดหล่อตรงหน้าเป็นใครกันแน่?
ตอนนี้เธอมาอยู่ที่ไหนกัน?
ฉู่หลิวเซียงเอ่ยขึ้น «ข้ายังไม่ได้แนะนำตัวเลย ข้าฉู่หลิวเซียง»
ซ่งเถียนเอ๋อร์โผล่หัวออกมาจากหลังฉู่หลิวเซียงด้วย «ข้าชื่อซ่งเถียนเอ๋อร์»
«ซูหรงหรง»
«หลี่หงซิ่ว»
เถาเล่อเถาพยักหน้า
เอาละ เธอพอจะรู้แล้วว่าตัวเองมาอยู่ที่ไหน
«ตำนานฉู่หลิวเซียง» ใช่ไหมล่ะ?
«ที่แท้ท่านก็คือฉู่หลิวเซียงผู้เลื่องชื่อ ข้าได้ยินชื่อเสียงมานานแล้ว»
ก็ได้ยินมานานจริง ๆ นั่นแหละ
ใครบ้างไม่เคยดู «ตำนานฉู่หลิวเซียง»?
ต่อให้ไม่เคยดู ชื่อฉู่หลิวเซียงก็ยังโด่งดังจนใคร ๆ ต่างรู้จัก
ตอนแม่ของเธอยังสาว เคยแปะโปสเตอร์ฉู่หลิวเซียงไว้ข้างหัวเตียง ส่วนพอพ่อพูดถึงเจิ้งเส้าชิวจนถึงตอนนี้ สีหน้าก็ยังเหมือนกำลังบอกว่า «นั่นแหละวัยหนุ่มของฉัน»
เพราะฉะนั้น คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอก็คือตัวละครในตำนานที่กู่หลงเขียนขึ้น
จอมโจรหล่อผู้ทิ้งกลิ่นหอมยามราตรี ชื่อเสียงเลื่องลือไปทั่วหล้า
วิชาตัวเบาเป็นหนึ่งในใต้หล้า มีสาวงามรู้ใจอยู่ทั่วทุกแห่ง
เถาเล่อเถามองฉู่หลิวเซียงอีกครั้ง
อืม
หล่อจริงด้วย
เอาเถอะ สถานที่ที่เธอทะลุมิติมาอยู่พอรับได้อยู่
ถึงจะไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงกลายเป็นหน่วนหน่วน แต่สภาพแวดล้อมรอบตัวก็ปลอดภัยดี
ฉู่หลิวเซียงน่ะ แม้จะเป็นโจร แต่ก็เป็นโจรที่มีหลักการ
เขาขโมยของ แต่ไม่ฆ่าคน!
ถึงจะมีเพื่อนเยอะ ศัตรูก็ไม่น้อยเหมือนกัน...
เรื่องนั้นไม่สำคัญ!
สำคัญคือเขาเป็นคนดี
ตอนนี้เธอยังไม่ต้องกลัวว่าจะโดนใครฟันแล้ว