"610 ล้าน!"
ราคานี้ไม่สูงมากนัก
ถือว่าอยู่ในขีดที่จางหย่งอันรับได้
ซวีเปียวลุกขึ้นยืน ถอนหายใจอย่างจนใจ:
"สถาบันวิทยายุทธ์ซานเหออยู่อันดับสุดท้าย ไม่ใช่เพราะกรมการศึกษานครเวทมนตร์ไม่จัดสรรทรัพยากรให้ แต่ในนครเวทมนตร์มีสถาบันวิทยายุทธ์กว่าร้อยแห่ง ทรัพยากรที่มีแต่ละปีก็แค่นั้น ส่วนใหญ่ล้วนให้กับวิทยาลัยวิทยายุทธ์นครเวทมนตร์"
"อีกอย่าง ตอนนี้สหพันธ์ให้ความสำคัญกับการมุ่งเน้นฝึกฝนอัจฉริยะ คนมากเกินไป จะให้เอาทรัพยากรไปทุ่มเทกับคนไร้ความสามารถก็คงไม่ได้"
หัวหน้าสมาพันธ์ผู้ฝึกยุทธ์นครเวทมนตร์ มังกรศิลา ที่อยู่ข้างๆ อดพูดขึ้นมาไม่ได้: "นายผ่านการต่อสู้ในแนวหน้ามาหลายปี คงเข้าใจสัจธรรมข้อหนึ่ง"
"นักรบ มีค่าไม่ใช่มีมาก"
จางหย่งอันพยักหน้า เขาเข้าใจทั้งหมดนี้ดี
ยอดฝีมือขั้นสูงไม่กี่คนก็สามารถกำหนดผลของการต่อสู้ครั้งหนึ่งได้ ส่วนทหารนักรบธรรมดาก็เป็นเพียงแค่ลูกคลื่นตามกระแสเท่านั้น
มีเพียงยอดฝีมือขั้นสูงเท่านั้นที่สามารถแบกรับภาระสำคัญของเหล่านักรบไว้ได้
ไม่ใช่ด้วยจำนวน
"รับได้"
จางหย่งอันตอบอย่างลังเล ซวีเปียวและมังกรศิลาจ้องมองเขา
แต่ก็ไม่ได้ถามว่าเงินซื้อโรงเรียนมาจากไหน
ซวีเปียวนั่งลงที่โต๊ะทำงานอีกครั้ง สายตาพาดผ่านจางหย่งอัน
"ในเมื่อราคารับได้ ก็ยังมีข้อกำหนดอีกสองสามข้อ ฉันจะเล่ารายละเอียดให้นายฟัง"
"อย่างแรกคือเรื่องนักเรียนเหล่านี้"
"สถาบันวิทยายุทธ์ซานเหอมีนโยบายพิเศษสำหรับลูกหลานของทหารนักรบที่เสียชีวิตในสนามรบ เช่นลดคะแนน ยกเว้นค่าเทอม และสิทธิ์รับเข้าศึกษาก่อน"