ภายในห้องทำงานของอธิการบดี
เมื่อได้ยินคำพูดของจางหย่งอัน ฉู่จื่อหางก็มุมปากกระตุกเล็กน้อย
ประโยคนี้ฟังดูคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก
ไป๋เสี่ยวเวย์ที่ยืนอยู่ด้านหลังถือถาดแอบหัวเราะคิกคัก ดูเหมือนอธิการบดีกำลังออกหน้าให้เธอ
แน่นอน มันเป็นเพียงคำพูดเล่น ๆ
เมื่อรู้สึกตัวได้ ฉู่จื่อหางจึงเก็บเอกสารจากพื้น แล้วก็พลิกดูหัวข้อในเอกสารไปด้วย
ถึงตอนนี้ก็เพิ่งพบว่าเอกสารพวกนี้ละเอียดครบถ้วนมาก เห็นได้ชัดว่าจางหย่งอันต้องการซื้อโรงเรียนจริง ๆ
ไม่ใช่แค่พูดเล่นปากเปียกปากเปียก
นึกย้อนไปในสถานการณ์ปกติ สิ่งที่จางหย่งอันพูดออกไป ไม่ใช่การปรึกษาหารือ แต่เป็นการแจ้งให้ทราบ
ใช่แล้ว
ตอนนี้คือจางหย่งอันกำลังแจ้งให้ฉู่จื่อหางทราบอย่างเป็นทางการว่า
เขาจะซื้อโรงเรียน!
ถึงเวลานี้จะไปสนใจอะไรกับจูหลิงกั่วงั้นหรือ
ฉู่จื่อหางมองสายตาจริงจังของจางหย่งอัน แล้วได้แต่พูดว่า
“ครับ อธิการบดี”
“ผมฟังท่านทั้งหมด”
“อ้อ ว่าที่คนเก่ง ๆ พวกนั้น ผมจัดให้พวกเขาขึ้นรถของอาจารย์ฉินจั่นไปแล้ว”
“และกำชับอาจารย์ฉินเป็นพิเศษ ให้เหยียบเบรกน้อย ๆ เร่งคันเร่งมาก ๆ ว่าง ๆ ก็เข้าเกียร์ว่างแล้วเร่งเครื่องเสียงดัง ถ้าเกิดอุบัติเหตุขึ้นมา นักยุทธ์ก็ไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรอยู่แล้ว!”
เมื่อเห็นจางหย่งอันพยักหน้าอย่างพอใจ ฉู่จื่อหางก็โล่งใจ
แต่แล้ว ฉู่จื่อหางก็ถามเสียงเบา
“อธิการบดี”
“เงินสำหรับซื้อโรงเรียนนี้ไม่ใช่จำนวนน้อย ๆ และที่สำคัญ โรงเรียนนี้ไม่สามารถทำกำไรได้เลย”
ไม่ต้องพูดถึงกำไร ตอนนี้จางหย่งอันแทบจะควักเนื้อตัวเองทำอยู่