"จูหลิงกั่ว!"
"ของดีจริงๆ!"
ไม่ใช่ว่าทุกเผ่าหมูคนจะเพาะปลูกสิ่งนี้ได้ มันขึ้นอยู่กับโชค
เผ่าหมูคนทั่วไปไม่มีจูหลิงกั่ว
สถานที่ที่จูหลิงกั่วงอกเงยนั้นค่อนข้างพิถีพิถัน สถานที่ทั่วไปไม่สามารถปลูกได้
ในเวลาเดียวกัน เมื่อจูหลิงกั่วสุกงอม มันจะแผ่กลิ่นที่มนุษย์ไม่สามารถรับรู้ได้ แต่สามารถดึงดูดสัตว์อสูรให้มาได้
ดูท่า
สัตว์อสูรเหล่านี้ถูกดึงดูดด้วยกลิ่นของจูหลิงกั่ว
ส่วนเหตุผลที่เผ่าหมูคนไม่เก็บเกี่ยวจูหลิงกั่วโดยตรง คงเป็นเพราะยังไม่สุกเต็มที่
หากเก็บตอนนี้ คิดว่าผลผลิตจะลดลงสองในสิบ
จูหลิงกั่วสุกยาก สามปีจึงออกผลหนึ่งครั้ง และออกผลได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น
แน่นอนว่า สามปีนี้เป็นเวลาของดาวน้ำเงิน
"จูหลิงกั่ว ถ้าจะพูดว่าหายาก แท้จริงแล้วมันหายากสำหรับเผ่าอสูรมากกว่า"
"สำหรับมนุษย์ทั่วไป จูหลิงกั่วแต่ละคนกินได้มากที่สุดเพียงสิบผล"
"ส่วนสัตว์อสูรสามารถกินได้เป็นร้อยเป็นพันผล ซึ่งมีประโยชน์อย่างมากต่อร่างกายของสัตว์อสูร"
สายตาของเขามองไปที่หมีอสูรขั้นหกตัวนั้นที่กำลังต่อสู้กับหัวหน้าเผ่าหมูคนอย่างบ้าคลั่งเบื้องล่าง
"หมีอสูรตัวนี้ หากได้กินจูหลิงกั่วทั้งแปลง มันจะมีโอกาสมากขึ้นสามส่วนในการทะลวงสู่ขั้นสูง"
"นี่มันสูงมากแล้ว!!"
ไม่น่าแปลกใจที่สัตว์อสูรจะบ้าคลั่งโจมตีเผ่าหมูคนขนาดนี้ สิ่งล่อใจมันมากเกินไปจริงๆ
ส่วนจางหย่งอันกลับมองจูหลิงกั่วเหล่านั้นด้วยสายตาเร่าร้อน