ในเวลานี้
ด้านนอกประตูโรงเรียน
สายลมพัดโชยอย่างอึกทึกโครมคราม
หลี่เฉียงและพวกอีกคนก้มหน้าด้วยความไม่พอใจขึ้นรถอย่างน่าอับอาย หลี่เฉียงยังคงมึนงงจนถึงตอนนี้ ราวกับไม่กล้าเชื่อสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่
แต่รอยมือสีเลือดที่คอของเขาสามารถบ่งบอกทุกอย่างได้
รถสตาร์ทเครื่องอย่างรวดเร็ว ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย
มองดูรถของพวกเขาหายไปยังปลายถนน
ไป๋เสี่ยวเวย์ถึงได้เผยรอยยิ้มที่อัดอั้นอยู่ในใจออกมาอย่างมีความสุขที่สุด
ความรู้สึกที่ได้รับการเคารพด้วยกำลังความสามารถ ช่างดีจริงๆ!
ไป๋เสี่ยวเวย์หันมามองครูสาว กล่าวขอบคุณ: "ขอบคุณครู"
ครูสาวยกมือปิดปากยิ้มเบาๆ กล่าว: "ก็แค่อยากเห็นคนหนุ่มสาวพวกเธอเจอเรื่องผิดหวังบ้าง"
"ไม่ต้องขอบคุณฉันหรอก สิ่งเหล่านี้ทั้งหมดเป็นสิ่งที่อธิการบดีมอบให้!"
ไป๋เสี่ยวเวย์พยักหน้าอย่างว่าง่าย กล่าว: "หนูอยากไปขอบคุณอธิการบดี"
ครูสาวกำลังจะบอกให้เธอไปหาจางหย่งอันที่ห้องทำงานอธิการบดี
แต่โทรศัพท์มือถือก็สั่นกระทันหัน
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ใบหน้าของครูสาวเผยสีหน้าที่ซับซ้อนขึ้นมาทันที
ครูเวรอีกคนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช่นกัน
บนหน้าจอมีเพียงข้อความที่ฉู่จื่อหางส่งมา
"อธิการบดีจางลงประตูดาวกลางดึกคืนนี้"
"ข้าเองก็ห้ามไม่อยู่!"
ด้านล่างก็มีข้อความตอบกลับจากจางลู่หน้าขึ้นมาอย่างรวดเร็ว:
"มีไว้ให้ใช้ทำไมกัน!"
ฉู่จื่อหาง: "......"
ครูสาวเก็บโทรศัพท์ด้วยความจนใจ มองไปที่ไป๋เสี่ยวเวย์:
"อธิการบดีลงประตูดาวแล้ว!"
"ไว้ค่อยขอบคุณวันหลังนะ!"