จงหย่งอันแปลกใจเล็กน้อย มองดูสนามรบเบื้องล่าง:
"จริงๆ แล้วเป็นเคล็ดวิชาลับ"
"โชคดีที่ไม่ได้บุกพรวดพราดขึ้นไป"
"ถ้าแหยงเข้าไป คงได้ตัวเขียวช้ำเป็นแน่!"
แน่นอนว่า ที่จริงแล้วมันก็คือทางตาย
หัวหน้าเผ่าหมูคนนั้นมีพลังแข็งแกร่งยิ่งขึ้น เงื้อกำปั้นขึ้น คำรามแล้วตรงเข้าโจมตีหมีอสูร
"ปังๆๆ!"
หมีอสูรถึงกับถูกตีจนถอยร่นติดๆ กัน เห็นได้ชัดว่าหัวหน้าเผ่าหมู่นี้ดุดันจริงๆ
"เอามาอีก!"
"ไอ้สัตว์เดรัจฉาน จะกินผลหมูลิงกั่วของข้าก็ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ หรอกนะ"
"เอาชีวิตแกมาด้วย!"
พูดจบ หัวหน้าเผ่าหมูก็บุกเข้าโจมตีอีกครั้ง!
พลังที่เพิ่มขึ้นเพียงเล็กน้อยนี้รักษาไว้ได้ไม่นาน ต้องรีบตัดสินผลแพ้ชนะโดยเร็ว!
จางหย่งอันก็รอคอยอย่างเงียบๆ เช่นกัน ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ชี่เลือดที่เพิ่มขึ้นบนตัวหัวหน้าเผ่าหมูนั่นจะหายไป
ถึงตอนนั้น เขาถึงจะลงมือได้
ถึงแม้ว่าวิธีการเป็นนกกระเรียนรอเหยื่อแบบนี้จะน่าอับอาย
แต่ก็ทนไม่ได้ที่มันใช้ได้ผลดี
ใครใช้ให้พวกมันต่อสู้กันเองก่อนเล่า เขาอยากจะสู้อย่างเต็มที่ก็ยังไม่มีโอกาส
ไม่นานนัก
สนามรบเบื้องล่างก็เข้าสู่ช่วงดุเดือด!ย่างที่สุด!
สัตว์อสูรธรรมดาทั่วไปและหมูคนขั้นต่ำอื่นๆ ก็กำลังปะทะกันอย่างดุเดือดเป็นครั้งสุดท้าย!
ทั้งสองฝ่ายทิ้งศพไว้มากมาย
จางหย่งอันกวาดตามองไปก็พบว่าเผ่าหมูคนอย่างน้อยก็ตายไปครึ่งหนึ่งแล้ว!
หมูคนพวกนี้ที่จริงแล้วมีพลังไม่เลว ยังไงก็โตมากินผลหมูลิงกั่วมา
ถ้าไม่มีสัตว์อสูรขั้นหกตัวนั้นล่ะก็ คาดว่าเผ่าหมูคนคงไม่สูญเสียหนักขนาดนี้แน่นอน!