"เสี่ยวเวย์"
"เธอยังไร้เดียงสาเกินไป"
"ที่นี่คือมหาวิทยาลัยแล้ว เราก้าวเข้าสู่สังคมแล้ว"
"เฝ้าอยู่กับโรงเรียนอาชีวะทรุดโทรมแบบนี้ เธอจะทะลวงเป็นนักรบได้ยังไง คะแนนสอบวิทยายุทธ์ของเธอยังไม่ติดโรงเรียนอาชีวะดี ๆ เลี้ยนี่"
"โรงเรียนนี้ฉันไปค้นคว้ามาแล้ว"
"ในบรรดานักเรียน 200 คนที่จบปีที่แล้ว มีเพียง 20 คนที่เป็นนักบำเพ็ญขั้นหนึ่ง แถมยังไม่มีแม้แต่ขั้นหนึ่งช่วงกลางสักคนเดียว!!"
หลี่เฉียงพูดไม่หยุด โดยไม่รู้เลยว่าใบหน้าของไป๋เสี่ยวเวย์เริ่มดำคล้ำลงเรื่อย ๆ
ในดวงตาคู่นั้นราวกับซ่อนสัตว์ร้ายที่กำลังจะอาละวาด ต่างจากท่าทีอ่อนแออ่อนโยนในยามปกติโดยสิ้นเชิง
น้ำเสียงของหลี่เฉียงพลันอ่อนโยนลง แต่สายตากลับจ้องมองรูปร่างของไป๋เสี่ยวเวย์อย่างละโมบ
"ส่วนเธอ"
"เราเรียนอยู่โรงเรียนมัธยมเดียวกัน คนอื่นมองไม่เห็นความพยายามของเธอ แต่ฉันเห็น"
"ฉันรู้ว่าเธออยากฝึกวิทยายุทธ์ ออกสนามรบ เพื่อล้างแค้นให้พ่อแม่ของเธอ"
"แต่เธอหวังพึ่งโรงเรียนยุทธ์แห่งนี้ไม่ได้เด็ดขาด ฉันให้ทรัพยากรเธอได้ ที่บ้านฉันฐานะก็ดี ที่บ้านเกิดเราสองมีบ้านอยู่สิบหลัง"
"มองโลกตามความจริงเถอะ"
"ตอนมัธยมเธอมองฉันไม่ติด ฉันรู้ว่าในใจเธอมีความถือตัวอยู่บ้าง"
"แต่ตอนนี้ เธอพึ่งพาฉันได้"
"ฉันเป็นนักบำเพ็ญขั้นหนึ่งแล้ว น่าจะพอทำให้เธอชอบฉันได้!"
เพื่อนที่ยืนดูอยู่ข้าง ๆ ดูโต้รุ่งอยู่พักหนึ่ง เพิ่งจะรู้สึกตัว ต้องมาช่วยเพื่อนของตัวเองหน่อย
เขาก้าวไปข้างหน้า พูดแทนหลี่เฉียงว่า "ตอนนี้หลี่เฉียงฝีมือกำลังภายในก็ไม่เลว ที่บ้านก็มีเงิน"