ที่หน้าประตูโรงเรียน
มีรถคันหนึ่งจอดอยู่ไม่ไกล
คุณครูที่เฝ้าประตูไม่ใส่ใจ อาจเป็นรถแท็กซี่ เพราะวันเสาร์อาจมีนักเรียนใช้บริการ
บนรถมีชายหนุ่มสองคนนั่งอยู่
ที่เบาะข้างคนขับ มีชายหนุ่มคนหนึ่งอมบุหรี่ มองไปที่หน้าประตูโรงเรียนเป็นระยะ
หน้าตาของเขาธรรมดา ๆ แต่พลังชี่เลือดทั่วร่างบ่งบอกว่าเขาเป็นนักบำเพ็ญขั้นหนึ่งช่วงต้น
สายตาที่มองไปยังโรงเรียนอาชีวะขั้นสูง แฝงไว้ซึ่งความดูถูกเป็นระยะ
เขาศึกษาอยู่ที่วิทยาลัยวิทยายุทธ์อันดับหนึ่งแห่งหนึ่งในนครเวทมนตร์ และพรสวรรค์ในการบำเพ็ญเพียรก็ถือว่าดี เป็นหนึ่งในกลุ่มแรก ๆ ที่ทะลวงสู่ขั้นหนึ่ง
ได้ยินจากเพื่อนร่วมชั้นและเหล่าอาจารย์ว่า โรงเรียนอาชีวะขั้นสูงด้านการต่อสู้แบบนี้ ในยามปกติแทบไม่มีทรัพยากรให้ป้อนเลย
ถึงแม้เป็นนักศึกษาปีสาม ก็แทบไม่มีใครทะลวงขั้นหนึ่งได้
จบออกมาก็ได้เป็นเพียงนักบำเพ็ญระดับล่างของสังคม
ส่วนพวกที่จบจากวิทยาลัยวิทยายุทธ์อันดับหนึ่ง ล้วนเป็นกำลังหลักของเหล่านักบำเพ็ญ และเป็นคนมีความสามารถของท้องถิ่น
ทั้งสองย่อมไม่อาจเทียบกันได้
ดังนั้นบนใบหน้าจึงมีความเย่อหยิ่งปรากฏขึ้น
จริงอย่างที่คิด หลังจากจบมัธยมปลาย ชีวิตของเพื่อนร่วมชั้นก็เริ่มแยกจากกัน
เขาเป็นพวกที่ยิ่งเดินยิ่งสูงขึ้น ส่วนพวกที่เข้ามาในโรงเรียนอาชีวะขั้นสูงแบบนี้ก็ยิ่งตกต่ำลงไปเรื่อย ๆ
เพื่อนข้างกายเอ่ยปากขึ้นมาว่า “นี่คือโรงเรียนของคนที่นายหมายปองหรอ ว่าแต่โรงเรียนอาชีวะขั้นสูงแบบนี้ แม้จะมีคนหน้าตาดีอยู่บ้าง แต่การศึกษาต่ำเกินไป อนาคตด้านวิทยายุทธ์ก็ไม่คู่ควรกับพวกเรา”