เที่ยงวัน
ทั้งโรงเรียนครึกครื้นสุดๆ
อธิการบดีกลายเป็นจอมยุทธ์ปรมาจารย์ได้ยังไงกัน
ไม่ว่านักเรียนหรือคุณครูต่างก็ดีใจกันสุดขีด ทั้งโรงเรียนเหมือนอยู่ในเทศกาลปีใหม่
พวกเขาดีใจกับจางหย่งอันจากใจจริง พร้อมกับภูมิใจที่ตัวเองเป็นนักเรียนของอธิการบดี
สถาบันวิทยายุทธ์ซานเหอของพวกเขาก็เป็นโรงเรียนที่มีจอมยุทธ์ปรมาจารย์ประจำการอยู่แล้ว
ต่อไปนี้ใครจะกล้ามองไม่ขึ้นโรงเรียนอาชีวะของพวกเขาอีก!
งานเลี้ยงปรมาจารย์
นักเรียนทุกคนมารวมตัวกัน
จางหย่งอันยืนอยู่ด้านหน้า ยิ้มแย้มมองนักเรียนทุกคน:
"วันนี้ข้ารับรองสถานะปรมาจารย์"
"ทั้งเป็นงานเลี้ยงปรมาจารย์ ก็เป็นงานเลี้ยงฉลองความสำเร็จเมื่อวานด้วย"
"ความสำเร็จนี้ขาดพวกเจ้าไม่ได้"
"วันนี้"
"ที่นี่ไม่มีอธิการบดี ไม่มีคุณครู ไม่มีเพื่อนร่วมชั้น มีเพียงสถานะเดียว!"
"นั่นคือเพื่อน!"
"ทุกคนยกแก้ว ดื่มเพื่อข้า และเพื่อพวกเจ้า ขอให้มีวันพรุ่งนี้และอนาคตที่สดใส!"
คำพูดของจางหย่งอันทำให้ระยะห่างระหว่างเขากับนักเรียนลดลงทันที
จางลู่หน้าพูดอย่างจนใจ: "ทำไมอธิการบดีชอบพูดว่าความสำเร็จของเขาขาดพวกเราไม่ได้ล่ะ"
"ฉันกลับรู้สึกว่าเราเป็นตัวถ่วงของอธิการบดีมากกว่า"
ฉู่จื่อหางเหมือนจะมองทะลุทุกอย่างแล้วพูด: "ปัญหานี้ง่ายมาก"
"อธิการบดีกำลังปลอบใจพวกเรา"
"สิ่งที่พวกเราทำได้ไม่มาก นักเรียนทำได้ก็ไม่มาก"
"แต่พระคุณของอธิการบดี พวกเราจดจำไว้ในใจตลอด"
"จะเรียกว่าเลี้ยงดูคนที่ยอมตายแทนก็ไม่ผิด"