"พวกคุณเป็นคนหัวกั๋วหรือเปล่า?"
เสียงที่เต็มไปด้วยความดีใจดังขึ้น ผู้หญิงหนึ่งในสามคนที่มีอารมณ์มั่นคงที่สุดพูดเป็นคนแรก
อีกสองคนกอดผู้หญิงที่พูดแน่น พร้อมกับส่งสายตาที่เต็มไปด้วยความหวังไปยังประตูที่เปิดอยู่
ภายใต้แสงจันทร์
ร่างที่สวมเสื้อแจ็กเก็ตหนังสีดำยืนอยู่ที่ประตู ด้านหลังยังมีนักรบที่สวมชุดรบอีกกว่าสิบคน
ในตอนนี้พวกเขาดั่งเทพผู้ช่วยชีวิต!
จางหย่งอันพยักหน้า จากนั้นก็โยนเสื้อผ้าหลายตัวออกมาจากแหวนมิติเก็บของ แล้วก็ถอยออกไปนอกประตู
เรียกจางลู่หน้าที่มาช้า
"ลู่หน้า ช่วยคนด้วย"
จางลู่หน้าเก็บอาวุธในมือ จากนั้นก็เดินเข้าไปในห้อง เพื่อปลดโซ่ตรวนและสวมเสื้อผ้าให้เหล่านักรบหญิง
ส่วนจางหย่งอันยืนอยู่ในลานบ้าน มองดูเหล่านักศึกษาที่ยังช็อกกับภาพที่เพิ่งเห็น
แม้นักศึกษาเหล่านี้จะฝึกฝนจนมีสังหารอยู่ในใจแล้ว แต่พอเห็นเพื่อนร่วมชาติถูกพวกเผ่าต่างถิ่นทำร้ายแบบนี้ ก็ยังรู้สึกโกรธแค้นไม่หยุด
แต่สิ่งที่มากกว่าคือความกลัว พวกเขาไม่เคยเห็นภาพแบบนี้มาก่อนจริงๆ
จางหย่งอันพูดเรียบๆ: "เพื่อนร่วมชาติของเรา ถูกพวกเผ่าต่างถิ่นไม่ว่าจะเป็นประชาชนหรือนักรบซื้อกลับไปเพื่อความบันเทิง ถูกขังไว้ในห้องมืดๆ ไม่มีเสื้อผ้าปกปิดร่างกาย ไม่มีสิ่งที่เรียกว่าสิทธิมนุษยชน"
"เพราะนี่คือสงคราม!"
"ถ้าแพ้ นอกจากการตายแล้ว ก็ต้องกลายเป็นของที่ยึดมาได้ของคนอื่น เพื่อให้คนอื่นสนุก!"