"แค่นั้นเองเหรอ?"
รอยยิ้มของนักศึกษาหญิงแข็งค้างอยู่บนใบหน้า ราวกับสงสัยว่าตัวเองกำลังฝันอยู่หรือเปล่า
นางมองไปยังเงาร่างที่เดินเข้ามาจากที่ไกล
เงาดำในชุดรบยืนตัวตรงราวกับทหารหาญ อาวุธของพวกเขาเปื้อนเลือด ทุกคนเต็มไปด้วยสังหาร
ตอนนี้กลับบอกนางว่า
เด็กนักเรียนเหล่านี้เป็นเด็กใหม่ของโรงเรียนอาชีวะ?
ต่อให้เป็นศิษย์เก่าของโรงเรียนมีชื่อเสียงก็ยังไม่มีความสังหารและเจตนารบที่น่ากลัวขนาดนี้เลย!
แต่ความจริงก็คือความจริง
จางลู่หน้าไม่ได้พูดอะไรให้มากความ คนเหล่านี้ต้องการพักผ่อน ไม่อยากมาคุยเล่นกับนาง
เมื่อเห็นจางหย่งอันกลับมา จางลู่หน้าก็รีบก้าวเข้าไปหา
สายตาของเขาก็ไปสะดุดเข้ากับนักรบหญิงสองคนที่ถูกช่วยออกมาในทีม
จางหย่งอันสั่งการ: "สองคนนี้เป็นนักศึกษาของวิทยาลัยวิทยายุทธ์ใกล้จินหลิง"
"เธอพาอีกสามคนนั้นไปด้วย หาที่อาบน้ำให้พวกนาง ให้นางอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วก็พักผ่อน อย่ามารบกวนพวกเรา!"
"คาดว่าอีกไม่กี่วัน พวกเราถึงจะออกเดินทาง!"
จางลู่หน้าพยักหน้า ไม่ถามอะไร แล้วรับชุดสะอาดสองสามชุดจากมือจางหย่งอัน
เสื้อผ้าเหล่านี้เคยเป็นของจางหย่งอัน ล้วนเป็นยี่ห้อเรื่อเปื่อย แต่ซักสะอาดเอามากๆ
ตอนนี้จางหย่งอันมีเสื้อผ้าแพงๆ อยู่หลายชุด เสื้อผ้าเก่าๆ ที่กองอยู่ในแหวนมิติเก็บของจึงมีประโยชน์
เมื่อจางลู่หน้านำนักรบหญิงทั้งห้าคนเดินไปยังห้องไม่กี่ห้องที่อยู่ไม่ไกล