สำหรับความตกใจของพ่อหลี่
หลิวเจ๋อหลงไม่ใส่ใจ
แหวนเก็บของสำหรับคนธรรมดาแล้ว ย่อมเป็นของดีที่ลึกลับซับซ้อน
ต้นไม้วิเศษและยาเม็ดของเผ่าต่างถิ่นก็เป็นของดีทั้งนั้น
ของบางอย่างไม่สามารถซื้อได้ด้วยเงิน
อย่างน้อยในบ้านเกิดของพวกเขา คนที่มีแหวนเก็บองคงมีเพียงผู้มีอำนาจและทรัพย์สินจริง ๆ ในท้องถิ่นเท่านั้น
ครอบครัวพ่อหลี่ แม้จะถือว่าร่ำรวย แต่ก็แค่นั้น
เพียงแหวนเก็บของวงนี้ ก็มีค่าเท่ากับทรัพย์สินทั้งหมดของพ่อหลี่
เด็กจนคนนั้นเมื่อก่อนกลายเป็นคนร่ำรวยขนาดนี้ได้อย่างไรกัน
“ไปเถอะ”
หลิวเจ๋อหลงไม่พูดพล่าม ดึงประตูขึ้นรถทันที
หกคนเบียดกันนิดหน่อยก็ยังพอลงได้
อาคายรู้จักกาลเทศะ สละที่นั่งข้างคนขับให้หลี่เถียน
พวกเขาสี่คนเบียดกันอยู่เบาะหลัง
จากนั้น ก็มุ่งหน้ากลับบ้านเกิดตลอดทาง
ไม่นานนัก
ก็มาถึงคฤหาสน์หรูภูผาสายน้ำ หนึ่งในย่านที่อยู่อาศัยระดับแนวหน้าของเมือง
ย่านนี้คือบ้านของหลี่เถียน
แน่นอนว่าต้องส่งถึงหน้าบ้าน
ยังแถมเอาเบนซ์คันใหญ่จากในแหวนเก็บของไปจอดไว้ที่ที่จอดรถให้อีก
ทำทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย
หลิวเจ๋อหลงก็เตรียมจะกลับ
เขาดูนาฬิกา ตีสองแล้ว ยังไม่ดึกเกินไป
ครอบครัวหลี่เถียนยืนอยู่ที่เดิมเพื่อส่งพวกเขา
ตั้งแต่ตอนที่เจียเล่อผลักหลี่เถียนออกไปให้ไอ้เตี้ยคนนั้น
พ่อแม่หลี่ก็ไม่แสดงสีหน้าดี ๆ กับเขาอีกเลย
แม้จะเป็นปฏิกิริยาในยามคับขัน แต่ก็สามารถแทนความหมายได้หลายอย่าง