เวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่า
จางหย่งอันจับตาดูความคืบหน้าของการก่อสร้างอยู่ตลอดเวลา
ไม่รู้ตัวว่าผ่านไปสิบวันแล้ว
สิบนีวัน
โรงเรียนเปลี่ยนโฉมไปโดยสิ้นเชิง
อดีตอาคารเรียนเก่า ณ บัดนี้ไร้ร่องรอย เห็นเค้าเดิมไม่ออกอีกต่อไป
คนงานนับหมื่นและยานพาหนะเครื่องจักรกลนับไม่ถ้วนต่างเร่งมือกันอย่างบ้าคลั่ง
ถึงขั้นทำงานกันเป็นกะสองรอบ
ความคืบหน้าจึงเร็วยิ่งขึ้นมาก
จางหย่งอันควบคุมงานก่อสร้างของวิทยาเขตสามพันหมู่ด้วยตนเองตลอดทั้งกระบวนการ
ณ ขณะนี้
เวลาสามทุ่มห้าสิบเก้านาที
หน้างานก่อสร้างเบื้องล่างยังไม่หยุดทำงาน ยังคงเร่งมือกันอย่างไม่ลดละ
ช่วงเวลานี้ ไม่เพียงแต่เป็นการควบคุมงานเท่านั้น
แต่ยังเป็นการฝึกพลังจิต โดยวิชาการต่อสู้ของจอมทัพเฉินสามารถทำให้พลังจิตของเขาแข็งแกร่งแน่นหนายิ่งขึ้นได้อย่างมาก
ปัจจุบัน
พลังจิตของเขานับได้ว่าแข็งแกร่งที่สุดในขั้นเจ็ดชั้นสูงสุด
ถึงขนาดที่เสียงพูดคุยของคนงานเบื้องล่างเขายังได้ยินอย่างชัดเจนทุกคำ
“ตอนเรียนมหาวิทยาลัยตอนนั้นยังเด็กไม่รู้โลก ไม่ได้เลือกโรงเรียนยุทธ์ แต่เลือกเรียนสายแพทย์”
“หลังจบการศึกษาก็พบว่าไม่ชอบบรรยากาศการทำงานที่ต้องอยู่ในโรงพยาบาลกับเหล่านางพยาบาลขาขาวเป็นฝูงทุกวัน หันซ้ายหันขวาก็เจอแต่เด็กสาว ชีวิตแบบนี้ช่างน่าเบื่อหน่ายไร้รสชาติ”
“หลังจากนั้น ฉันก็ฝึกวิชายุทธภพ เป็นนักยุทธ์ และเรียนสาขาวิศวกรรมโยธา!”
“การได้เหงื่อตกกลางแจ้งเป็นเวลานานแบบนี้ ความสุขจากการทำงานหนัก และหลังเลิกงานวันหนึ่งได้ไปดื่มเหล้ากับพวกพ้องสูบบุหรี่สักมวน นี่ต่างหากคืองานของลูกผู้ชาย นี่คือความแมนที่แท้จริง”