"อาหลง!"
เสียงเต็มไปด้วยความดีใจดังมา
ประตูรถเบนซ์คันใหญ่เปิดออก
ร่างของหลี่เถียนพุ่งออกจากรถในพริบตา ท่ามกลางสายตาของทุกคน วิ่งตรงเข้าหาหลิวเจ๋อหลง
หลิวเจ๋อหลงตั้งสติได้ แต่หลี่เถียนเร็วกว่า
ตรงเข้ามากอดเอวของหลิวเจ๋อหลงแน่น ใบหน้าแนบข้างซบลงบนอกของเขา
ไม่ยอมปล่อยแม้แต่น้อย
ราวกับได้พบที่พึ่งพิงที่มั่นคง
พ่อแม่หลี่และเจียเล่อถึงกับอึ้งไปหมด "??"
เหล่า"อุลตร้าแมน"มากมายก็เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามเช่นกัน
ชายร่างเตี้ยพูดเสียงเบา:
"พี่เขย"
"แย่แล้ว หนีเถอะ!"
"เราทำเรื่องชั่วมามาก คงถึงคราวซวยแล้ว"
ชายหัวล้านตบหัวชายร่างเตี้ยปั้งหนึ่ง
"ไอ้ขี้ขลาด"
"ปากดีไปได้ทุกเรื่อง!"
คืนหิมะ ริมถนน
ขณะนี้เงียบสงัดอย่างยิ่ง
ลมกระโชกพัดพาเกล็ดหิมะ ฟาดใส่หน้าคนเจ็บแปลบ
อาคายังชักปืนขึ้น ดูท่าจะปกป้องความรักของพี่ชายตัวเองถึงชีวิต
พ่อหลี่มองทั้งคู่ที่กอดกัน อยากเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับพูดไม่ออก
"ฉันคิดว่าจะไม่ได้เจอคุณอีกแล้ว"
คำพูดของหลี่เถียนทำให้ใจของหลิวเจ๋อหลงละลายวูบ
การแสดงออกที่สนิทสนมที่สุดระหว่างพวกเขา ก็แค่การจับมือกันเท่านั้น
หลิวเจ๋อหลงตบหลังเธอเบา ๆ:
"ไม่เป็นไรแล้ว"
"ฉันมาแล้ว"
เขาถึงได้ผลักหลี่เถียนออก หลี่เถียนน้ำตาเอ่อล้นแล้ว
เขาหลุดออกจากความอ่อนโยนชั่วครู่
เดินตรงไปหาชายหัวล้าน
ไฟท้ายรถสาดแสงมายังเงาร่างของเขา ยิ่งทำให้ดูสูงใหญ่ขึ้นในตอนนี้
"พวกคุณเป็นใคร"
น้ำเสียงของหลิวเจ๋อหลงแฝงไว้ด้วยอำนาจของผู้อยู่เหนือกว่า