"กินมันให้หมด!"
สี่คำนี้หนักอึ้งตกใส่ใจทุกคน
ราวกับค้อนมหึมาที่ทลายกำแพงชั้นหนึ่งในใจเหล่านักเรียน
กำแพงชั้นนั้นที่ดูเหมือนจะเรียกว่าปมด้อย
หลิวเจ๋อหลงที่ยืนอยู่ค่อนไปทางด้านหน้ากำลังหน้าแดง พลางอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามขึ้นว่า "เป็นแบบที่พวกเราเข้าใจหรือเปล่า!"
ทุกคนไม่ได้หัวเราะเยาะ เพราะพวกเขายังไม่ทันตั้งสติ
จางหย่งอันยิ้มแล้วกล่าวว่า
"สิ่งที่วางอยู่ตรงหน้าพวกเธอ ก็คือของที่ให้พวกเธอ"
"เนื้อสัตว์อสูรนี่ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปจะกลายเป็นอาหารหลักของพวกเธอ!"
"ต่อไปนี้ อย่าพูดถึงแค่เนื้อสัตว์อสูรสายเลือดขั้นเก้า แม้แต่สัตว์อสูรขั้นเก้าตัวจริง ก็จะถูกจัดวางบนโต๊ะอาหาร!"
"พวกเธอแค่ต้องจำไว้ประโยคหนึ่ง..."
ทุกคนถึงได้ตั้งสติขึ้นมา ไม่รู้ว่าประโยคต่อไปของจางหย่งอันคืออะไร
จางหย่งอันพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่เปิดโอกาสให้กังขาว่า "อธิการบดีผู้นี้พูดคำไหนคำนั้น ตราบใดที่พูดออกไปแล้ว จะไม่มีวันกลืนคำ"
"สิ่งที่ตกลงจะให้พวกเธอ จะต้องทำได้จริง เวลาจะพิสูจน์ทุกอย่าง"
"ตอนนี้ ยังมีใครมีข้อกังขาอีกไหม!"
ประโยคสุดท้ายนี้ พูดถึงเหล่านักเรียนก็จริง แต่ก็พูดถึงบรรดาครูที่อยู่ในที่นั้นด้วย
เชื่อว่าหลังจากวันนี้ไป คงจะไม่มีใครมากล่าวหาว่าคำพูดของเขาอีกแล้ว
"โรงเรียนชื่อดังสามารถให้พวกเธอได้ ฉันก็ให้พวกเธอได้"
"โรงเรียนชื่อดังให้พวกเธอไม่ได้ ฉันก็ให้พวกเธอได้"
"ส่วนพวกเธอ แค่ขยันบำเพ็ญเพียรก็พอ"
"จงพิสูจน์ให้คนทั้งโลกเห็นว่า โรงเรียนของพวกเราจะกลายเป็นโรงเรียนที่ดีที่สุดในประเทศหัวกั๋ว และแม้แต่ในสหพันธ์ทั้งหมด"
เป็นไปได้ไหม
เห็นได้ชัดว่าเป็นไปไม่ได้