ใช้เวลาครึ่งวัน
เหล่าครอบครัวของครูภายใต้การจัดการของผู้อำนวยการฉู่ หลังจากรับประทานอาหารเสร็จ ก็จัดรถส่งพวกเขากลับบ้าน
จางหย่งอันยืนอยู่ที่หน้าต่างห้องทำงานของอธิการบดี มองดูครอบครัวครูขึ้นแท็กซี่จากไปแล้ว จึงค่อย ๆ หวนกลับมาสายตา
เงินของคนเหล่านี้ย่อมต้องออกจากเขาอยู่ดี
ทั้งโรงเรียนคือพรสวรรค์ทองคำของเขา การทำสิ่งต่าง ๆ เพื่อโรงเรียน ก็ถือว่าไม่ได้ใช้พรสวรรค์ทองคำไปเปล่าประโยชน์
หลังจากส่งครอบครัวเสร็จ
ผู้อำนวยการฉู่เคาะประตูห้องทำงานของอธิการบดี
จางหย่งอันวางเอกสารของโรงเรียนในมือลง แล้วให้เขาเข้ามา
ผู้อำนวยการฉู่สีหน้าซับซ้อนยิ้มเล็กน้อย เดินเข้ามา ตามด้วยจางลู่หน้าที่เดินตามหลังมา
ทั้งสองคนเดินเข้ามาพร้อมกัน
“อธิการบดีจาง แม้เราจะปลอบครอบครัวเหล่านี้ไว้ได้ชั่วคราว แต่เงื่อนไขอื่น ๆ ที่ท่านพูดไว้ เราทำไม่ได้”
“เมื่อคนเสียชีวิต หน่วยงานที่นครเวทมนตร์ก็จะยกเลิกตำแหน่ง เงินเดือนของพวกเขาไม่สามารถจ่ายได้”
“เรื่องหลุมศพและป้ายหินพูดง่าย ด้านหลังมีที่ว่างอยู่มากมาย”
จางหย่งอันยกมือขึ้น หยุดคำพูดที่ผู้อำนวยการฉู่จะพูดต่อ
“รองผู้อำนวยการ”
“คุณฟังให้ดี ไม่ว่าฉันจะให้สัญญาแบบไหน”
“ตราบใดที่ฉันยังอยู่ที่โรงเรียนนี้ ยังมีชีวิตอยู่ คำพูดนั้นก็เป็นจริง”
“ฉันรู้ว่าพวกคุณยากที่จะเชื่อ แต่เวลาจะพิสูจน์ทุกสิ่ง”
ผู้อำนวยการฉู่หัวเราะแห้ง ๆ สองครั้ง บางสิ่งจำเป็นต้องใช้เวลาพิสูจน์จริง ๆ
สายตาของจางหย่งอันมองไปที่จางลู่หน้าอย่างพิจารณา แล้วถามว่า “แล้วคุณล่ะ”