"ขั้นห้าเบื้องต้น!"
ระดับที่ครั้งหนึ่งเคยเอื้อมไม่ถึง
บัดนี้กลับก้าวถึงในพริบตา ความเร็วเช่นนี้พูดไม่ได้เลยจริงๆ
จางหย่งอันลุกขึ้นยืน เดินไปที่หน้าต่างห้องทำงาน มองดูความมืดยามค่ำคืนของมหาวิทยาลัยผ่านกระจก
เหล่านักเรียนเหล่านี้หากฝึกฝนตามปกติ
อย่างน้อยต้องสะสมชี่เลือดถึงหนึ่งเดือน ถึงจะทำให้เขาก้าวข้ามไปสู่ขั้นห้าได้
หรืออาจจะนานกว่านั้น สองสามเดือนก็ไม่แน่
แต่ด้วยความช่วยเหลือของยาเม็ดชี่เลือด เวลาก็สั้นลงอย่างมาก
ดังนั้น การฝึกวิทยายุทธ์ย่อมต้องพึ่งพาทรัพยากร
หากไม่มีทรัพยากร ถึงแม้พรสวรรค์จะดีแค่ไหนก็ปีนป่ายได้อย่างช้าๆ
จางหย่งอันหัวเราะเยาะตัวเอง:
"เคยมีคนกล่าวว่า พวกที่ใช้ทรัพยากรมากมายทุ่มเทจนเป็นแข็งแกร่งนั้นล้วนเป็นเพียงแค่เครื่องประดับ รากฐานไม่มั่นคง กำลังรบไม่สูง"
"แต่คำพูดพวกนี้ล้วนเป็นเรื่องไร้สาระ เป็นเพียงข้ออ้างของคนจนที่จะปลอบใจตัวเองเท่านั้น"
"ใครเล่าที่ไม่อยากถูกทุ่มเทด้วยทรัพยากรมากมาย แล้วกลายเป็นผู้แข็งแกร่ง!"
ไม่ได้ครุ่นคิดมากนัก
เขาหันกลับจากการมองมหาวิทยาลัย นักศึกษาในหอพักที่อยู่ไม่ไกลยังคงฝึกฝนอย่างดุเดือด
เหล่านักศึกษาเหล่านี้ฝึกฝนอย่างมุ่งมั่นและกระตือรือร้นเกินไป สมกับเป็นทายาทของนักรบผู้กล้าจริงๆ
"ตอนนี้ก็ก้าวขึ้นสู่ขั้นห้าแล้ว ถึงเวลาที่จะไปแสวงหาทรัพยากรนอกด่านเจิ้นซิงกวนนครเวทมนตร์ ไม่งั้นมหาวิทยาลัยแห่งนี้คงจะต้องปิดตัวลงเร็วๆ นี้!"
คิดได้ดังนั้น เขากลับไปที่โต๊ะทำงาน หยิบสมุดบันทึกออกมา
นึกทบทวนประสบการณ์การออกศึกในสมรภูมินานกว่าสิบปี
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ก็ไม่เคยขาดการพบเจอสิ่งดีๆ
เพียงแต่ว่าไร้ซึ่งกำลังวังชา ทำได้เพียงมองภูเขาทองแล้วถอนหายใจ