"ก่อเรื่อง?"
จางหย่งอันลุกขึ้นทันที จากนั้นให้หลิวเจ๋อหลงกลับไปห้องเรียนก่อน ส่วนจางหย่งอันกับรองอธิการฉู่ก็เดินทางไปด้วยกัน
ระหว่างทาง
ผู้อำนวยการฉู่เล่าให้ฟังอย่างคร่าวๆ
ไม่พ้นเรื่องเดียว นั่นก็คือเรื่องการเรียกร้องค่าเสียหาย!
ครูหลายคนที่ไปรบในสนามรบชนเผ่าต่างดาวเสียชีวิต ต่อให้จะขอสถานะวีรชนก็ไม่ได้ หมายความว่าไม่มีเงินช่วยเหลือครอบครัวผู้เสียชีวิต
สรุปคือ สิทธิประโยชน์ที่เหลือให้ครอบครัวนั้นน้อยมาก จะว่าน้อยจนน่าสงสารก็ว่าได้
ภายในห้องรับรอง
ครูหลายคนกำลังปลอบโยนครอบครัวของครูเหล่านั้น จางลู่หน้าก้มตัวลงไม่หยุด:
"ขอโทษค่ะ เป็นฉันเองที่ไม่ดี ที่ไม่สามารถพาพวกเขากลับมาได้"
"ตอนนั้นสถานการณ์มันอันตรายเกินไป!"
ครอบครัวครูเหล่านั้นต่างเดือดดาล: "ขอโทษแล้วมันจะมีประโยชน์อะไร ทำไมเธอยังมีหน้ากลับมาอยู่ล่ะ ทำไมเธอไม่ตายไปพร้อมกับพวกเขา!"
"อีกอย่าง ลูกคนที่สามของครอบครัวเราก็เป็นครูอยู่ที่โรงเรียนอย่างมั่นคง แล้วจู่ๆ ก็ไปรบในสนามรบชนเผ่าต่างดาวได้ยังไง เดือนหน้าเขาจะแต่งงานแล้ว นี่จะทำยังไงดี!"
"ทำไมพวกเขาต้องไปสนามรบด้วย คิดว่าตัวเองเก่งมากนักรึไง พวกแก่พวกพิการ มีชีวิตอยู่กับโรงเรียนดีๆ ไม่ดีรึไง สหพันธ์จะจัดหางานให้ลูกเราแทบตาย โดนพวกเธอลากขาไปหมด ไม่งั้นพวกเขาก็คงไม่..."
ประตูใหญ่ถูกผลักเปิด