รถจอดถึงหน้าประตูคฤหาสน์
จางหย่งอันเพิ่งจะนึกได้ว่าคฤหาสน์เดี่ยวกลางเมืองหรือบ้านหรูอะไรก็ตาม
เมื่อเทียบกับที่นี่แล้วก็เป็นแค่ของกระจุกกระจิก
“จอมทัพเฉิน?”
“เอ่อ ลุงเฉินปกติชอบอะไรครับ?”
จางหย่งอันนึกขึ้นได้ว่าจอมทัพเฉินเคยพูดกับเขาเป็นการส่วนตัวว่าเรียกเขาว่าลุงเฉินได้เลย
นี่คือความใจดีของครอบครัวลุงเฉินที่มีต่อเขามากเกินไป
พูดถึงจอมทัพเฉิน
จางหย่งอันเคยถามข่าวเล็กๆ น้อยๆ มาก่อนว่าจอมทัพเฉินชื่ออะไร
ชื่อของจอมทัพเฉินคือเฉินห่าวหนาน
ตอนที่จางหย่งอันได้ยินชื่อนี้ครั้งแรก เขาถึงกับงงไปเลย
ไม่รู้ยังคิดว่าเป็นนักเลงโต้ฟ้า
เฉินอันหลานคิดอย่างจริงจัง: “เหล้าและชา”
“แต่ตอนนี้ ชอบดื่มชามากกว่า”
จางหย่งอันพยักหน้า
ตอนนี้สิ่งที่เขามีมากที่สุดคือชาวิญญาณ
ก่อนหน้านี้ที่เมืองชิงเย่ เขาก็ขโมยชาดีๆ มาไม่น้อย
ชาวิญญาณขั้นเก้าก็มี
คิดถึงตรงนี้ เขาก็หยิบกล่องชาสองกล่องออกมาจากแหวนเก็บของ
แค่กล่องไม้สองกล่องนี้ก็ทำจากต้นชาวิญญาณขั้นสูง
มีมูลค่ามหาศาล
นับว่าเป็นของกำนัลที่หนักหน่วงทีเดียว
เป็นของที่ถึงจะมีเงินก็หาซื้อไม่ได้ แต่ยังไงก็เป็นการไปเยี่ยมบ้านของจอมทัพผู้แข็งแกร่ง ก็ต้องเอาของดีๆ ไปด้วย
“ไปกันเถอะ”
“พ่อรอเธออยู่”
ท้องฟ้าเริ่มมืดลง แสงตะวันสุดท้ายตกกระทบใบหน้าด้านข้างของเฉินอันหลาน ดวงตาของเธอเป็นประกาย
จางหย่งอันพยักหน้า
จากนั้นก็ยกกล่องของขวัญเดินเข้าประตูไป
จู่ๆ จางหย่งอันก็รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังมาขอสาวเป็นเมีย