ไม่ใช่ว่าเตาหลอมทุกอันจะเรียกว่าเตาหลอมได้
แค่เรียกให้สะดวกเท่านั้นเอง
“ของสิ่งนี้ข้ายืมมาจากกองทัพประจำด่านนะ”
“เหล่าเฒ่าพวกนั้นใช้สิ่งนี้หลอมเงินไททัน”
“แค่ใช้พลังชี่เลือดของจอมทัพขั้นเก้าขับเคลื่อน ไม่เพียงแต่หลอมเงินไททันได้เร็ว แต่ขึ้นรูปก็เร็วด้วย”
“ประมาณครึ่งชั่วโมงก็ได้อาวุธมาตรฐานหนึ่งเล่ม”
“มีแบบหล่อด้วย ถ้ามีแบบของตัวเองก็ได้ แต่ช้าหน่อย”
พูดจบ
ก็กวักมือครั้งใหญ่
แบบหล่อมากมายปรากฏอยู่ตรงหน้าจางหย่งอัน
ล้วนเป็นแบบหล่ออาวุธนานาชนิด
แร่เงินไททันของตัวเอง จะว่ารวยก็รวย จะว่าจนก็ไม่ค่อยมีเท่าไหร่
อาวุธใหญ่ ๆ ก็ยังตีได้ไม่กี่ชิ้น
ถ้าประโยคนี้ให้คนอื่นได้ยิน คงคลั่งไปแล้ว
ถึงขนาดจอมทัพเฉิน ตอนก่อนหน้านี้ก็ยังมีแค่มีดสั้นเล่มเดียวเท่านั้น
แต่จางหย่งอันเอ่ยปากก็เป็นดาบยาว ดาบยาวใหญ่ ๆ หลายเล่ม
“อ้อ ใช่”
“เจ้าอยากหลอมอาวุธอะไร?”
“เป็นดาบหรือ?”
จอมทัพเฉินจำได้ว่าอาวุธหลักของจางหย่งอันคือดาบ
ตอนนี้มีแร่เงินไททันพอเพียง ย่อมสามารถตีดาบที่ยอดเยี่ยมเล่มหนึ่งได้ ใช้ได้นานเลยทีเดียว
จางหย่งอันส่ายหน้า
จากนั้นก็หยิบแบบร่างออกมาจากแหวนมิติเก็บของ
ส่งให้จอมทัพเฉินดู
“ข้าคำนวณแล้ว”
“แร่เงินไททันพวกนี้ น่าจะหลอมมีดบินเจ็ดแปดเล่มได้”
“ขอให้จอมทัพเฉินช่วยหลอมเงินไททันทั้งหมดนี้เป็นมีดบินด้วย”