สนามฝึกซ้อม
มีการตั้งหม้อใหญ่ ๆ ขึ้นมากว่าสิบใบ
ในหม้อเป็นเนื้อสัตว์อสูรที่เดือดพล่าน เนื้อหมีนี้รสชาติไม่มีที่ติ ครูหลายคนที่ช่วยจางหย่งอันตุ๋นเนื้อต่างได้กลิ่นหอมเข้มข้นนี้
ซากหมีอสูรค่อนข้างใหญ่ กินไม่หมดในมื้อเดียว ค่อย ๆ กินทีหลัง
จางหย่งอันยืนอยู่ข้าง ๆ บางครั้งก็โยนสมุนไพรบำรุงลงไปในหม้อ ตอนนี้สมุนไพรบำรุงพวกนี้ยังมีเยอะอยู่
ดังนั้น ถึงจะยอมใส่เยอะ
ฉู่จื่อหางมองสมุนไพรที่โยนลงไป ล้วนเป็นสมุนไพรขั้นต่ำ เหมาะกับนักเรียนกิน และยังช่วยย่อยเนื้อสัตว์อสูรได้อีกด้วย
เขามีลางสังหรณ์ว่า
หลังจากนักเรียนกินเนื้อมื้อนี้ พลังจะต้องเพิ่มขึ้นเล็กน้อย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงจูหลิงกั่ว
โยนสมุนไพรเสร็จ
จางหย่งอันก็เอาถุงน้ำดีหมีออกมา ฉู่จื่อหางเห็นถุงน้ำดีหมีแล้วหนังตากระตุก!
ของสิ่งนี้แพงเกินไป
พูดได้ว่าเลือดเนื้อทั้งตัวของหมีอสูรตัวนี้ยังเทียบกับถุงน้ำดีหมีนี้ไม่ได้ ถึงขั้นซื้อบ้านในนครเวทมนตร์ได้หนึ่งหลัง
ฉู่จื่อหางอดพูดไม่ได้: "อธิการบดี นี่... ฟุ่มเฟือยไปหน่อยมั้ง!"
"อีกอย่างนักเรียนก็ดูดซับพลังยาเหล่านี้ไม่ได้!"
"ตอนนี้ท่านต้องการสิ่งนี้มากกว่า น่าจะทำให้ท่านเพิ่มพลังได้เยอะ!"
จางหย่งอันสุ่มหั่นเป็นชิ้นเล็ก ๆ หลายชิ้น โยนลงในหม้อใบหนึ่ง:
"ฉันใช้ไม่จำเป็น!"
"อันนี้ให้ครู ๆ กิน"