หลิวเจ๋อหลงวางสายโทรศัพท์
ก็รีบจัดการให้คนอื่นช่วยดูแลทีมทันที
ส่วนเขาก็รีบเร่งหาตัวอาจารย์ท่ามกลางฝูงชน เพราะการลาต้องใช้ใบลา
บังเอิญเห็นอาจารย์หลายคนกำลังล้อมจางหย่งอันอยู่ พูดคุยหัวเราะกันอย่างคึกคัก อธิการบดีก็ดูมีความสุขมาก
จากนั้นเขาก็สงบสติอารมณ์ เพื่อไม่ให้บรรยากาศการกินข้าวของอธิการบดีเสียไป เขาจึงฝืนยิ้มออกมาให้ดูไม่ค่อยดีนัก แล้วเบียดตัวเข้าไปทางนั้น
ในขณะนี้
จางเลี่ยง อาจารย์ที่ปรึกษาของเขา อยู่ที่วงนอกของคณาจารย์พอดี
ฝั่งจางหย่งอันกำลังครึกครื้นมาก
ฉู่จื่อหางพูดกับทุกคนด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “หม้อเนื้อนี่ ข้างในมีถุงน้ำดีหมีอสูรขั้นหกอยู่ด้วยนะ”
“คงไม่ต้องพูดถึงสรรพคุณมากหรอก ขายผมทิ้งยังไม่คุ้มค่าเนื้อหม้อนี้อีก”
“วันนี้กินเนื้อนี้ บำรุงร่างกายหน่อย พรุ่งนี้จะฟื้นฟูรากฐานยุทธภพให้พวกคุณ เราจะกินไขสันหลังมังกรทอง!”
เหล่าอาจารย์ย่อมรู้ดีว่าเนื้อหม้อนี้มีค่าแค่ไหน พอเห็นจางหย่งอันยิ้มแย้ม พวกเขาก็รู้ว่าพูดคำขอบคุณมากไปก็ไร้ประโยชน์
จึงได้แต่พูดสั้นๆ ว่า “ขอบคุณอธิการบดี”
อาจารย์สาวบางคนแซวเล่นว่า “ถ้าไม่ไหวจริงๆ ฉันขอยกตัวให้เลยก็ได้ ไม่เห็นจะเสียหายอะไร”
ฉินจั่นพูดไม่คิดหน้าคิดหลัง รวดเร็วปากว่า
“ไม่ได้”
“อธิการบดีเสียเปรียบ!”
ได้ยินดังนั้นทุกคนก็หัวเราะกันครึกครื้น บรรยากาศดีมาก
ฉู่จื่อหางพูดต่อว่า “เอาล่ะ ควรกินกันได้แล้ว”
เขามองไปทางจางหย่งอันแล้วพูดว่า “อธิการบดี ภาษิตว่าชิมก่อนเป็นสิริมงคล หม้อเนื้อนี้ก็เป็นตัวแทนว่าสถาบันวิทยายุทธ์ซานเหอของเราจะเปลี่ยนจากรัฐเป็นเอกชน และชีวิตความเป็นอยู่จะดีขึ้นเรื่อยๆ ท่านลงตะเกียบก่อน ความโชคดีถึงจะตามมา!”