วันรุ่งขึ้น
จางหย่งอันนับผลจูหลิงกั่วทั้งหมดที่มีอยู่ในมือ
รวมแล้วหนึ่งพันห้าร้อยผล
ดูเหมือนเยอะ แต่ถ้าแบ่งคนละสองผลก็พอใช้
ที่เอามาเมื่อวานเป็นเพียงเศษเล็กเศษน้อย
"คนละสองผลก็พอใช้แล้ว เกินกว่านั้นก็ไร้ประโยชน์ ที่เหลือให้เด็กที่มีร่างกายพิเศษ"
"อาจารย์ที่ฟื้นรากฐานยุทธภพได้แล้วก็สามารถกินได้ จะได้ฟื้นเส้นทางยุทธ์ได้ดีขึ้น"
ตอนนี้ทรัพยากรค่อนข้างมาก
ในระยะสั้นไม่จำเป็นต้องลงประตูดาวอีก ขอเก็บตัวพัฒนาสักพัก
จางหย่งอันยังไม่ได้นั่งในห้องทำงานอธิการบดีนานเท่าไรนัก
ส่วนใหญ่เวลาจะออกไปข้างนอก
เปิดกลุ่มอาจารย์ในมหาวิทยาลัย จางหย่งอันขมวดคิ้วเล็กน้อย
"อาจารย์พวกนี้ไม่คุยกันบ้างหรือไง"
"ในกลุ่มงานมีแต่เรื่องงาน"
"หรือว่าไม่ค่อยดูมือถือ"
ไม่สนใจสิ่งที่ไม่สำคัญเหล่านี้ เขารีบส่งข้อความ
"อาจารย์ทุกคนมารับของที่ห้องทำงานอธิการบดีก่อนเข้าสอน!"
ไม่นานก็มีอาจารย์ตอบกลับมากมาย
จางหย่งอันเลิกคิ้ว นี่มันตอบกลับเร็วมากนี่นา ไม่ได้ไม่ดูมือถือสักหน่อย
ไม่คิดมาก
หยิบจูหลิงกั่วหนึ่งพันสองร้อยผลออกมาจากแหวนเก็บของ แบ่งใส่กล่องกระดาษวางซ้อนกัน
ไม่นาน
อาจารย์ก็ทยอยกันมา
ฉู่จื่อหางถึงแม้เตรียมใจไว้แล้ว แต่เมื่อเห็นจูหลิงกั่วมากมายขนาดนี้ก็อดที่จะมองซ้ำสองไม่ได้