"อะไรนะ?"
ทุกคนรู้สึกเพียงมือถ่วงลงเล็กน้อย
ก็พบว่ามีของเล็ก ๆ ประณีตชิ้นหนึ่งอยู่ในมือ
จางหย่งอันใช้พลังจิตสอดใส่ลงไปในมือของแต่ละคนอย่างแม่นยำ
ความแม่นยำนี้ก็เป็นเพราะพลังจิตที่เพิ่มขึ้นนั่นเอง
ฉินจั่นกำแหวนในมือ มิได้สนใจลวดลายของแหวน
แต่กลับจ้องมองที่คำว่า 'สถาบันยุทธ์ซานเหอ' สี่ตัวบนแหวน
"ของสิ่งนี้ช่างประณีตจริง ๆ เป็นแหวนที่ระลึกเหมือนกับโรงเรียนอื่นงั้นหรือ?"
ทุกคนต่างคิดไปโดยสัญชาตญาณว่านี่เป็นแหวนที่ระลึก จัดเป็นงานหัตถกรรม
คงไม่ใช่แหวนเก็บของหรอก เพราะให้คนละหนึ่งวง
จะเป็นแหวนเก็บของไปได้อย่างไรกัน
ทุกคนไม่ได้คิดไปในทิศทางนั้นเลย จึงสวมใส่ไว้ที่นิ้วอย่างไม่ใส่ใจ
ต่อให้เป็นงานหัตถกรรม แต่สิ่งที่อธิการบดีให้ ย่อมต้องให้ความสำคัญ
มีเพียงฉู่จื่อหางที่มองแหวนในมือแล้วครุ่นคิด ก่อนจะเหลือบมองแหวนที่สวมอยู่ตลอดเวลาของตน
เขารู้สึกว่าแหวนที่ระลึกวงนี้ผิดปกติ คงไม่ใช่แหวนเก็บของจริง ๆ หรอกนะ
ถ้าให้คนละวง ก็ดูจะเกินไปหน่อยมั้ง!
แต่ไม่นานนัก เสียงของจางหย่งอันก็ดังขึ้น เรียบเฉย;
"ใช้พลังจิตของพวกเธอเชื่อมต่อกับแหวนเก็บของ สร้างสัมพันธ์"
"ข้างในพื้นที่ไม่ใหญ่ แต่สำหรับพวกเธอใช้งานปกติก็เพียงพอแล้ว"
ได้ยินดังนั้น
ทุกคนถึงกับแข็งทื่ออยู่กับที่
ความดูแคลนที่มีต่อแหวนวงนี้ในตอนแรก หมดสิ้นไปในทันที
ตอนนี้ถึงกับอดไม่ได้ที่จะใช้สองมือโอบอุ้มไว้ เกรงว่าเจ้าสมบัติล้ำค่านี้จะกระแทกกระทบ
เมื่อทุกคนหยั่งพลังจิตเข้าไป เสร็จสิ้นการผูกพัน