หลังจากล้างหน้าล้างตาจนเรียบร้อย
สวมชุดสูท จางหย่งอันมองดูตัวเองในกระจก แล้วพยักหน้าด้วยความพอใจ
ชุดนี้ราคาไม่ถูกเลยทีเดียว
จางหย่งอันจำแบรนด์ของสูทไม่ได้ คาดว่าน่าจะเป็นชุดสั่งตัดด้วยมือ แค่นาฬิกาข้อมือที่สวมอยู่ก็หลายแสน
"รู้จักจัดวางชุดดีเหมือนกัน"
"ไม่ต้องให้ฉันเสียเวลาคิดเรื่องการแต่งตัวเลย"
ตอนนี้เบื้องหลังของจางหย่งอันมีคุณครูผู้หญิงจำนวนมากคอยสร้างภาพลักษณ์ให้เขา
นับได้ว่าเป็นกองเชียร์ด้านการแต่งตัว
เขามองดูแหวนเก็บของบนมือ
นิ้วทั้งสิบเต็มไปหมดแล้ว
ยังมีแหวนเก็บของอีกหลายวงวางอยู่บนโซฟา
รอบนี้ได้แหวนเก็บของมามากเกินไป เขาจึงแจกให้คุณครูบ้าง
แหวนเก็บของเหล่านั้นล้วนเป็นของลูกศิษย์ธรรมดาของสำนักเลือดสัตว์อสูร ไม่ได้มีค่าอะไรมากมาย
"ดูท่าจะต้องหาที่เก็บให้ดีๆ สักที่"
นำแหวนเก็บของบนโซฟาไปเก็บไว้ในตู้นิรภัยในห้องทำงาน
ทำไม่ได้
เพราะยังไงก็ยัดเข้าไปในแหวนเก็บของไม่ได้
แหวนเก็บของบนมือล้วนมีมิติกว้างขวาง เขาเก็บไว้ในตู้นิรภัยแล้วไม่ค่อยสบายใจ
คิดถึงตรงนี้ เขาก็ถอดแหวนเก็บของห้าวงออกมา ทำให้มันใหญ่ขึ้นเล็กน้อย กลายเป็นกำไลข้อมือที่เรียวยาว
แหวนเก็บของสามารถเปลี่ยนรูปได้ ซึ่งจะรับประกันว่าสัตว์อสูรที่เปลี่ยนจากร่างมนุษย์เป็นร่างสัตว์จะไม่ทำให้แหวนเก็บของแตก
แน่นอนว่าเป็นเพียงการยืดหดให้ยาวขึ้นเท่านั้น ไม่สามารถเปลี่ยนเป็นรูปร่างอื่นได้
หลังจากสวมกำไลข้อมือที่เรียวยาวทั้งห้าวงบนข้อมือแล้ว ถึงจะดูเข้าตาสักหน่อย
เพราะของในแหวนเก็บของพวกนี้มีมูลค่าหลายหมื่นล้าน ถ้าไม่สวมไว้ที่มือ ก็ไม่สบายใจจริงๆ!
หลังจากจัดเตรียมเสร็จ
จึงเดินออกจากประตูห้องทำงาน เมื่อวานกลับมาดึกเกินไป ยังไม่ได้สำรวจพื้นที่มหาวิทยาลัยที่เพิ่งสร้างเสร็จ