ภายในโถงเรือบรรทุกเครื่องบิน
เมื่อตัวแทนจัดซื้อจากแต่ละจังหวัดเดินทางมาถึง ทำให้สถานที่แห่งนี้คึกคักขึ้นทันที
ปรมาจารย์จากจังหวัดอื่นต่างอิจฉาริษยาเป็นอย่างมาก
แต่ก็ไม่มีทาง ทรัพยากรอย่างประตูแห่งโชคลาภนั้น อยู่ในอาณาเขตของใครก็เป็นของผู้นั้น
หากปรมาจารย์หลายร้อยคนพร้อมใจกันบุกเข้าไปในมิติแห่งนั้น ตอนนั้นแต่ละคนจะได้เพียงเศษเสี้ยวเล็กน้อยเท่านั้น สู้ไม่เข้าไปเลยยังดีกว่า
ไม่ว่าจะเป็นฝ่ายเผ่ามนุษย์แห่งดาวน้ำเงินหรือฝ่ายสัตว์อสูรต่างถิ่น ต่างก็ยึดถือกฎข้อนี้เช่นกัน
การที่ประตูดาวจะปรากฏขึ้นก็ไม่ใช่เรื่องง่าย หากปล่อยให้คนจำนวนมากมาแบ่งปัน แล้วจะเหลืออะไรให้เก็บ?
แน่นอนว่าที่อื่นก็พอจะได้ลิ้มรสน้ำแกงบ้าง
การมาซื้อที่นี่โดยตรงก็ถือเป็นการซื้อในราคาส่ง พอกลับไปขายต่อก็ทำกำไรได้ไม่น้อย
คนอย่างจางหย่งอันก็เพียงแค่หวังความสะดวกเท่านั้น
จะไม่ขายก็ได้ เก็บไว้ใช้เองหรือรอจังหวะเหมาะๆ ค่อยขายทีหลังก็ไม่เสียหาย
อันที่จริงราคาที่พวกเขาตั้งนั้นถือเป็นราคาที่มีน้ำใจ ราคาตลาดก็ประมาณนี้แหละ
สาเหตุหลักคือพวกเขารับซื้อปริมาณมาก และก็ขี้เกียจวิ่งขายเร่ๆ ไปทั่ว
สองชั่วโมงผ่านไป
จางหย่งอันมองดูเงินสดกว่าห้าพันล้านที่เพิ่มขึ้นมาในบัญชีธนาคารของตัวเอง ยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ
ใช้เวลาขายนานถึงสองชั่วโมง กว่าจางหย่งอันจะขายของที่ไม่จำเป็นออกไปได้หมด
ส่วนต้นไม้วิเศษพิเศษบางอย่าง เขาก็เก็บไว้มากมาย
เผื่อภายหลังจะได้ใช้เอง
เงินที่ขายได้นี้ก็เพียงพอให้เขาใช้ไปได้อีกนาน